สองตาต้วนหลิงเทียนหดเล็กลง ยังเผยประกายเยียบเย็นออกมา น้ำเสียงเองก็เริ่มเย็นชาลงอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่…ไม่ใช่…ข้าพา..ข้าจะพาท่านไป! ยังนับเป็นเกียรติของข้าจี้ฟ่านอย่างยิ่งที่มีโอกาสนำทางปรมาจารย์โอสถต้วน! ยังเป็นพรของข้าจี้ฟ่านไป 3 ชาติภพที่ได้รับใช้ท่านปรมาจารย์โอสถต้วน!!”
พอได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของต้วนหลิงเทียน จี้ฟ่านก็แตกตื่นเสียขวัญครั้งใหญ่ เหงื่อกาฬของมันแตกพลั่กๆ หัวเหม่งที่เคยมันวาวสะท้อนแสงวิบวับ บัดนี้เรียกว่าเปียกโชกไปด้วยเหงื่อเย็นแล้ว
ตอนนี้เองต้วนหลิงเทียนก็หันไปมองกล่าวกับประมุขนิกายอมตะไท่อี ไป๋ผิง ว่า “ประมุขไป๋ ข้าคิดยืมตัวอาวุโสเถี่ยไปเที่ยวชมนิกายอมตะสราญรมย์กับข้าสักหน่อย…”
“ไม่ทราบว่า…ได้หรือไม่?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามออกมาด้วยรอยยิ้มบางๆ
และขณะกล่าวถามเรื่อนี้ ต้วนหลิงเทียนยังหันไปมองเถี่ยไท่เหอที่ลอยร่างข้างไป๋ผิงเล็กน้อย
“ย่อมได้!”
ถึงแม้จะไม่รู้ว่าต้วนหลิงเทียนคิดยืมตัวเถี่ยไท่เหอไปนิกายอมตะสราญรมย์ด้วยทำไม แต่ไป๋ผิงก็ไม่อาจปฏิเสธคำขอของต้วนหลิงเทียนได้ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผอะไรก็ตาม
ยิ่งไปกว่านั้นคำขอนี้ก็ไม่ได้ทำให้มันเสียหายอะไรแม้แต่น้อย
“ขอบคุณประมุขไป๋”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับ จากนั้นก็หันไปมองกล่าวกับเถี่ยไท่เหอ “อาวุโสเถี่ย…ข้าคงต้องรบกวนท่านให้พาพวกเราไปนิกายอมตะสราญรมย์สักหน่อย…”
