“เพราะข้าคิดจะใช้เวลาขณะเดินทางตีความวรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังที่ได้มา…”
หลังได้รับคำตอบรับของไป๋ผิง ต้วนหลิงเทียนก็หันไปกล่าวกับเถี่ยไท่เหอถึงเหตุผลที่ไฉนเขาถึงคิดขอยืมตัวเถี่ยไท่เหอไปนิกายอมตะสราญรมย์ครั้งนี้
เพราะต้วนหลิงเทียนคิดใช้เวลาให้คุ้มค่า จึงต้องลำบากให้ผู้อื่นพาไป ไม่คิดเดินทางด้วยตัวเอง
“ปรมาจารย์โอสถต้วนกล่าวเกินไปแล้ว ยังถือว่ารบกวนอันใด ก็แค่เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้เอง”
เถี่ยไท่เหอกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มที่แลดูไม่แตกต่างจากครั้งก่อนๆ แต่หากมองสังเกตสายตาของมันให้ดีจะพบว่า…
ตอนนี้สายตาที่เถี่ยไท่เหอใช้มองต้วนหลิงเทียนนั้น ได้ทวีความเคารพเลื่อมไสมากขึ้นหลายส่วน!
เหตุผลที่ไฉนมันถึงแลดูเคารพนับถือต้วนหลิงเทียนขึ้นมาก ทั้งหมดเป็นเพราะพลังความแข็งแกร่งที่ต้วนหลิงเทียนเผยออกมาเมื่อครู่!
ในอดีตนั้น สำหรับเถี่ยไท่เหอแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็คือปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงที่มีความสามารถโดดเด่นเหนือกว่าปรมาจารยย์หลอมโอสถอมตะระดับขุนนางเสียอีก เช่นนั้นจึงทำให้มันบังเกิดความเคารพนับถือในแง่ความสามารถในการหลอมโอสถ ไม่ได้นับถือในแง่พังฝีมือที่สูงส่งเหนือมัน
ทว่าตอนนี้ ต้วนหลิงเทียนกลับเผยพลังอำนาจของตัวตนขอบเขตราชาอมตะอันทรงพลังออกมา ในโลกที่ผู้เข้มแข็งได้รับความเคารพแล้ว จึงยิ่งทำให้มันเคารพนับถือต้วนหลิงเทียนสุดใจ!
“ฮ่วนเอ๋อ”
