หากภูมิหลังความเป็นมาของอีกฝ่ายยิ่งใหญ่ทรงพลังจริงๆ แล้วมียอดฝีมือเร้นกายลอบให้ความคุ้มครองอย่างลับๆ ไฉนยอดฝีมือที่ว่า…ไม่ลงมือฆ่าคนของนางเพื่อขจัดเภทภัยให้นายน้อยตัว?
มาตอนนี้วาจาของต้วนหลิงเทียน นับว่าทำให้ข้อคลางแคลงสงสัยในกาลก่อนของนางกระจ่างทันที!
‘สิ่งที่มันกล่าวมิใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้…ที่สำคัญหากเป็นเช่นนั้นจริง ก็สามารถอธิบายได้ทันทีว่าไฉนมันที่อยู่ในสถานที่ไกลห่างล้าหลังเช่นนั้น ถึงได้มียันต์เงาว่างเปล่าที่ราชาอมตะเป็นผู้สร้างติดตัว!’
หนานกงซิ่วลอบกล่าวในใจอย่างลับๆ
“เช่นนั้น ข้าต้องขอขอบคุณปรมาจารย์โอสถต้วนแล้ว ที่ให้คนของท่านยั้งมือไว้ไมตรี”
หนานกงซิ่วมองต้วนหลิงเทียนพลางกล่าวขอบคุณออกมา
ขณะเดียวกันสายตาที่นางใช้มองต้วนหลิงเทียน ยิ่งมาก็ยิ่งจริงจังมากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งในใจยังลอบพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ‘ช่างเป็นอัจฉริยะท้าทายสวรรค์ยิ่งนัก’
‘ทั้งๆที่ยังอายุไม่ถึงร้อยปีแท้ๆ แต่กลับกลายเป็นปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับสูงที่สามารถหลอมโอสถหลัวเทียนได้ แถมยังบรรลุขอบเขตยอดเซียนอมตะขั้นลี้ลับได้แล้ว…’
‘ต่อให้มันจะไม่มีภูมิหลังอันใด…ก็นับว่าคู่ควรกับปิงเอ๋ออย่างยิ่ง’
ถึงแม้ว่านอกเหนือจากหนานกงซิ่วแล้ว จะไม่มีใครล่วงรู้เลยว่าที่แท้นางกับมู่หรงปิงมีความสัมพันธ์อะไรกัน กระทั่งไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่ามู่หรงปิงก็คือลุกสาวคนเดียวของพี่สาวฝาแฝดนาง…
