หลงเฟยอวิ๋นเร่งส่ายหัวไปมาเป็นพัลวัน จากนั้นก็เริ่มนำทางเข้าไปในพระราชวังหลวง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังเขตวังของตัวเอง
หลังจากจัดแจงต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อให้เข้าสู่ที่พักแล้ว หลงเฟยอวิ๋น ก็เร่งออกเดินทางไปข้างนอกพร้อมชิวหลิงทันที
หลงเฟยอวิ๋น ในฐานะองค์ชายลำดับที่ 13 นั้น ถึงแม้ฮ่องเต้เถิงหลงจะไม่ได้ดูดำดูดี แต่วังส่วนตัวของมันก็ใหญ่โตโอ่อ่า ครอบคลุมอาณาบริเวณกว้างใหญ่ไพศาล มีสวนกว้างใหญ่ มีทะเลสาบขนาดเล็ก! และจวนรับรองแขกที่จัดแจงให้เป็นที่พักของต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อนั้น ก็ใหญ่โตมโหราฬจนเรือนพักของโรงเตี๊ยมหลิวเหนียนไม่ต่างอะไรจากรังหนูไปทันที
“พี่หลิงเทียน ในเมื่อยอดสมบัติสวรรค์ที่ว่ามีประโยชน์กับฮ่วนเอ๋อ…ทำไมไม่ให้ฮ่วนเอ๋อไปแย่งมาเลยเล่า?”
ภายในห้องหับอันกว้างขวาง ฮ่วนเอ๋อก็มองถามต้วนหลิงเทียนด้วยความสงสัยตาแป๋ว
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนคิดจะอบรมสั่งสอนให้ฮ่วนเอ๋อที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาดั่งผ้าขาวเดินบนเส้นทางคุณธรรม แต่ทัศนะต่อคุณค่า และเรื่องราวดีชั่วถูกผิดทั้งหลาย ก็ใช่ว่าจะสั่งสอนอบรมได้ในเวลาชั่วข้ามคืน จึงต้องใช้เวลาอบรมฮ่วนเอ๋อให้เข้าใจ…
“ฮ่วนเอ๋อ”
