ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา “ข้าเคยบอกเจ้าแล้วว่า การไปฉกชิงสิ่งของผู้อื่นมาโดยมิชอบนั้นเป็นเรื่องไม่ถูกไม่ควร…ยิ่งไปกว่านั้นต่อให้เจ้าคิดจะไปฉกสิ่งของผู้อื่นเขาจริงๆโดยไม่สนคุณธรรมและความเหมาะสม แต่เจ้าก็ต้องมีพลังฝีมือสูงมากพอจะทำเช่นนั้น! คนที่สามารถเป็นสหายกับองค์ชาย 13 ได้ และกระทั่งองค์ชาย 13 เองยังไม่มั่นใจว่าจะซื้อหาหรือหยิบยืมสิ่งของมาได้แบบนี้…บ่งบอกให้รู้ว่าคนๆนี้มีความเป็นมาไม่ธรรมดา และไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่ายๆแน่นอน”
“ตัวตนเช่นนี้บางทีพลังฝีมือส่วนตัวของมันอาจจะไม่แข็งแกร่งเท่าเจ้า แต่ก็ไม่ใช่ว่าข้างกายของมันจะไร้คนที่แข็งแกร่งเหนือเจ้า”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
ฮ่วนเอ๋อพอได้ฟังต้วนหลิงเทียนอบรมไปฉอดหนึ่ง ก็ทำหน้าสลดปากเบ้ สองตาหมองเศร้าแลดูรู้ผิด ชวนให้ผู้คนบังเกิดความเวทนาสงสารนัก ต้วนหลิงเทียนเห็นเช่นนี้ก็ใจอ่อนยวบลงในฉับพลัน “ฮ่วนเอ๋อไม่ต้องคิดมาก…ยอดสมบัติสวรรค์ที่ว่า พี่หลิงเทียนจะพยายามเอามาให้เจ้าให้ได้”
“อื้อ”
ฮ่วนเอ๋อพยักหน้ารับคำอย่างเชื่อฟัง จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมาสองตาเป็นประกาย “พี่หลิงเทียน แล้วพวกเราจะออกไปเที่ยวเล่นซื้อของหาของกินกันอีกเมื่อไหร่เหรอ…ตั้งแต่มาถึงเมืองนี้ฮ่วนเอ๋อไม่ค่อยได้ออกไปเที่ยวกับพี่หลิงเทียนเลย ฮ่วนเอ๋ออยากซื้อของกับหาขนมอร่อยๆ กินเยอะๆ”
