เมื่อได้ยินวาทะของเจียงผิงอัน ผู้อาวุโสรองซูมู่อวิ๋นก็ฟื้นจากความตกใจ
สีหน้าของเขาบูดบึ้งโดยพลัน หันไปตบหน้าซูเหยียนแล้วตบตีซ ้าเป็นร้อยหน
“งามหน้าแดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนจริง ๆ! แดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนสั่งสอนเจ้ามาเช่นไร? รีบคืนของ ๆ สหายเต๋าเจียงเสียแล้วขอขมาเขาด้วย!”
ซูเหยียนถูกตบจนสมองหมุนมึนเล็กน้อย ปิดหน้ากล่าวขึ้นว่า “ผู้อาวุโสรอง พวกท่านเข้าใจอะไรผิดหรือไม่? เขาเป็นแค่ผู้ฝึกตนขั้นต้นขอบเขตหลอมสุญตา มีคุณสมบัติอะไรให้พวกท่านมาเรียกเป็นสหายเต๋ากัน?”
แม้ผู้ฝึกตนคนนี้จะมาจากขุมก าลังใหญ่แห่งอื่น ก็ยังไร้คุณสมบัติให้ผู้อาวุโสมาเรียกเป็นสหายเต๋า
ป้าบ!
ผู้อาวุโสสามซึ่งอยู่ข้างกันตบหน้าอีกข้างของซูเหยียนอีกฉาดแรงเสียจนฟันหลายซี่กระเด็นปนกับเลือด
“เจ้าพูดเหลวไหลอะไร! กลับไปไตร่ตรองส านึกผิดสามร้อยปี!”
ผู้อาวุโสสามกระชากสมบัติวิเศษเก็บของบนตัวซูเหยียนออกมาแล้วเหินไปคืนให้เจียงผิงอันด้วยมือตนเอง
“ขออภัยด้วยสหายเต๋าเจียง ศิษย์ผู้นี้เราอบรมไม่ดี ให้สหายเต๋าเจียงขบขันเสียแล้ว เพื่อเป็นการขออภัย หวังว่าสหายเต๋าเจียงจะมาเป็นแขกที่แดนศักดิ์สิทธิ์ของเรา แดนศักดิ์สิทธิ์เสินหุนของเราจะต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดีแน่นอน”
ซูเหยียนกุมหน้า สมองมึนตึง รู้สึกราวเห็นดวงดาวพริบพรายเต็มไปหมด
เมื่อเห็นสมบัติที่ตนเพิ่งได้มาถูกฉวยไป ซูเหยียนก็ตะโกนอย่างร้อนใจ “ผู้อาวุโสทุกท่าน นั่นคือซากปีศาจต้นหลิวขาว มูลค่าสูง
