ต้วนหลิงเทียนรีบตอบรับฉับไว เขาพยายามปลอบฮ่วนเอ๋อราวกับปลอบเด็กน้อย จากนั้นไม่นานน้ำตาที่เอ่อคลอของฮ่วนเอ๋อก็หายไป
เห็นดังนั้น ต้วนหลิงเทียนกก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
ในสายตาเขาฮ่วนเอ๋อไม่ต่างอะไรจากเด็กน้อยที่ยังไม่โต และทำให้เขารู้สึกยากรับมืออยู่บ้าง…
แต่ตอนนี้เขาจะทำอะไรได้?
จะให้ทิ้งนางไปแบบนี้ดื้อๆ?
ด้วยความไร้เดียงสาของฮ่วนเอ๋อ หากเขาไม่คอยอยู่เคียงข้างนาง น่ากลัวว่าไม่ทันข้ามวัน สุดท้ายนางก็ต้องถูกคนที่แข็งแกร่งกว่านางจับบตัวไปรังแกแน่…ถึงตอนนั้นน่ากลัวว่าความตายคงเป็นทางออกที่ดีที่สุดของฮ่วนเอ๋อ
คิดถึงจุดนี้ต้วนหลิงเทียนก็ไม่กล้าคิดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป
ยิ่งไปกว่านั้นกล่าวไปในระดับหนึ่ง ฮ่วนเอ๋อก็เป็นคนพาเขาออกมาจากซากปรักหักพังใต้แสงจันทร์นั่น เรียกว่าเป็นคนที่ช่วยเขาให้หลุดออกจากพื้นที่ลวงตาก็ว่าได้
จะให้เขาตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นหรือ?
‘หวังก็แต่จะได้เจอแม่ฮ่วนเอ๋อโดยเร็ว และปล่อยให้นางไปอยู่กับแม่…ถึงตอนนั้นข้าก็จะเป็นอิสระ’
แม้ในฐานะผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่ง ก่อนหน้านี้ต้วนหลิงเทียนก็มีความคิดอกุศล หมายครอบครองสตรีที่งดงามอย่างฮ่วนเอ๋ออยู่บ้าง
แต่อย่างไรก็ตามสุดท้ายเหตุผลก็เอาชนะความต้องการเช่นนั้นได้ง่ายๆ
ตอนนี้เขายังปฏิบัติกับฮ่วนเอ๋อไม่ต่างอะไรกับดุรณีน้อยที่ยังไม่โตนางหนึ่ง
“ฮ่วนเอ๋อ พวกเราไปหาอะไรกินที่เหลาอาหารก่อนดีกว่า”
