ต้วนหลิงเทียนกล่าวชวนฮ่วนเอ๋อ ก่อนที่จะพานางเดินตระเวนไปตามถนนสายหลักของเมืองหลวงสักพัก เพื่อมองหาเหลาอาหารที่มีผู้คนเยอะๆ แต่ยังมีห้องส่วนตัวหลงเหลือ
เพราะสุดท้ายแล้วเขาก็ไม่อาจปล่อยให้ฮ่วนเอ๋อนั่งกินอะไรในโถงรวมได้
เพราะในระหว่างรับประทานอาหารจะอย่างไรฮ่วนเอ๋อก็ต้องถอดงอบคลุมกับผ้าปิดหน้าออก ถึงตอนนั้นไม่ทราบว่าจะทำให้เกิดปัญหาขึ้นขนาดไหน และอย่างน้อยๆไม่พ้นต้องได้ตีกันกลางเหลาแน่…
บนถนนสายหลักของเมืองหลวงประเทศเถิงหลง ก็มีผู้คนสัญจรแน่นขนัดสวนไปสวนมาทั้งสองฟาก แลดูคึกครื้นมีชีวิตชีวานัก
ผู้คนที่สัญจรไปตามถนนจะเดินชิดขอบซ้ายขวา ส่วนถนนตรงกลางก็เว้นที่ไว้ให้รถม้าสัญจร บางครั้งก็เห็นสัตว์อมตะแปลกๆลากรถม้าเทียมเกวียนหรือมีผู้คนนั่งขี่
แน่นอนว่าสัตว์อมตะเหล่านี้ไร้ซึ่งสติปัญญา
เช่นเดียวกับม้าสีขาวปลอดราวหิมะ ที่แบกหามเกี้ยวของอ๋องฉินทั้ง 9 ตัวที่ต้วนหลิงเทียนได้พบเห็นในวังฉินของประเทศอวิ๋นเหยียนก่อนหน้า แม้ระดับพลังบ่มเพาะของมันจะเทียบได้กับจินเซียนตะวันม่วง แต่ก็ไม่ได้มีสติปัญญาอะไร จึงถูกผู้คนจีบไปเลี้ยงจนเชื่องแล้วกลายเป็นพาหนะ
‘ที่นี่แล้วกัน’
หลังต้วนหลิงเทียนพาฮ่วนเอ๋อเดินไปอีกพักหนึ่ง เขาก็พบเหลาอาหารที่ตั้งอยู่ทางตอนใต้ของเมืองหลวงประเทศเถิงหลง ซึ่งแลดูคึกครื้นมีชีวิตชีวา แต่ยังเหลือห้องส่วนตัวที่ว่างอยู่
