ในตอนที่ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อเข้าเมืองหลวงมานั้น พวกเขาได้เข้าเมืองทางประตูทิศใต้
ตอนนี้หลังจากที่เดินมาอยยู่นาน ทั้งคู่ก็ยังอยู่ทางตอนใต้ของเมือง
ทั้งหมดเพราะเมืองหลวงของประเทศเถิงหลงแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลไม่ใช่เล่นๆ
…
หลังได้ห้องส่วนตัว กระทั่งอาหารที่สั่งไปได้ยกมาจัดเตรียมทั้งหมด ต้วนหลิงเทียนก็ให้เสี่ยวเอ้อออกไป หลังจากปิดประตูห้องส่วนตัวเรียบร้อย เขาก็ปล่อยให้ฮ่วนเอ๋อถอดหมวกงอบกับผ้าปิดหน้า และปล่อยให้นางจัดการอาหารได้อย่างเต็มคราบ…
แน่นอนว่าฮ่วนเอ๋อไร้ซึ่งสมบัติกุลสตรีอย่างสิ้นเชิง…
“งั่มๆ อันนี้อร่อยจัง…นี่ก็อร่อย…”
“นี่เป็นเนื้อตัวอะไรนะ อร่อยมาก!”
ฮ่วนเอ๋อกวาดอาหารบนโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อย มองไปคล้ายอาหารเหล่านี้เป็นหมอกควันเบาบางต้องลมพายุ จานแล้วจานเล่าหายลงท้องฮ่วนเอ๋อด้วยความเร็วอันน่ากลัว! เมื่อรับประทานไปพักหนึ่ง ฮ่วนเอ๋อก็พูดกับต้วนหลิงเทียนอย่างพอใจด้วยริมฝีปากมันแผลบว่า “พี่หลิงเทียน ของกินที่นี่อร่อยกว่าของกินที่เหลาอาหารก่อนหน้ามากจริงๆ”
“มันต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว…ที่นี่เป็นเมืองหลวงของประเทศเถิงหลงนี่นา”
ต้วนหลิงเทียนยิ้ม
ก่อนที่จะเดินทางมาถึงเมืองหลวงของประเทศอมตะเถิงหลง หากผ่านเมืองใดต้วนหลิงเทียนก็มักจะพาฮ่วนเอ๋อไปแวะหาอะไรกินในเหลาอาหารอยู่เสมอ
