อย่างไรก็ตาม ไม่เห็นหรือวาสตรีผ้าปิดหน้าอันเป็นตัวตนยอดเซียนอมตะยืนหัวโด่อยู่ข้างๆชายหนุ่มชุดม่วง แถมอีกฝ่ายยังแลดูเหมือนเฝ้ารอคอยให้มีเรื่อง เพื่อจะได้ลงมือเอาหน้าอย่างไรก็ไม่ทราบ…
มันนึกภาพออกได้ทันที ว่าถ้าหากมันลงมือกับชายหนุ่มชุดม่วงขึ้นมา น่ากลัวว่าคงได้ถูกสตรีนางนั้นฆ่าทิ้งก่อนที่จะทันได้แตะชายเสื้ออีกฝ่าย…
“เช่นนั้น…ผู้นำตระกูลลู่ไม่คิดล้างแค้นแล้วหรือ?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามอีกรอบ
“ไม่…ไม่แล้ว…ข้าไม่คิดอะไรเช่นนั้นแล้ว! ทั้งหมดเป็นลูกชายไม่เอาไหนของข้ามีตาแต่หามีแววไม่ ขุนเขาตั้งอยู่เบื้องหน้าไม่อาจแลเห็น กล้าไปล่วงเกินใต้เท้าทั้งสอง! กล่าวไปข้ายังต้องขอบคุณใต้เท้าทั้ง 2 ที่ช่วยจัดการเก็บกวาดคนไม่เอาไหนให้ข้า!!”
ลู่เฉียนเดิมทีก็คิดจะพูดปฏิเสธไปว่าไม่แล้วอย่างเดียว แต่พอนึกอีกทีมันก็รู้สึกว่าเท่านี้ยังไม่เหมาะเท่าไหร่ จึงเร่งกล่าวเสริมด้วยการขอบคุณต้วนหลิงเทียนแทน
“แล้วเจ้าล่ะ…ฟังจากที่เจ้าพูดก่อนหน้าเหมือนลู่เหวินปินจะเป็นหลานชายของเจ้านี่?”
ไม่นานสายตาของต้วนหลิงเทียนก็เบนไปตกยังร่างบิดาของลู่เฉียน ซึ่งเป็นผู้นำรุ่นก่อนของตระกูลลู่
“เป็นหลานชายนิสัยเสียของข้ามีตาแต่หามีแววไม่ กล้าไปล่วงเกินใต้เท้าให้ขุ่นเคือง….ขอบคุณใต้เท้าที่จัดการมันให้พวกเรา…”
