“เหอะๆ สหายผู้นั้นเสียสติไปแล้วหรือไร นั่นมันน้อยนายร้องตระกูลฉีเชียวนา…แต่กลับกล้าฉีกหน้าผู้อื่นกลางถนน?”
“หาที่ตาย! รนหาที่ตายแท้ๆ!!”
…
เมื่อเหล่าผู้ที่สัญจรผ่านไปมานถนนมองต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง สายตาก็ทำราวกับกำลังมองคนตาย!
“พวกเจ้าจะลงมือก็ได้…ตราบใดที่พวกเจ้ามั่นใจว่าจะรับผลที่ตามมาได้ไหว”
หลังจากเห็นฉีลู่หันไปส่งสายตากับชายชราทั้ง 2 ต้วนหลิงเทียนก็มองจ้องอีกฝ่ายพลางกล่าวเสียงเรียบ
และหลังกล่าวจบคำ เขาก็หันไปพูดกับฮ่วนเอ๋อด้วยรอยยิ้มว่า “ฮ่วนเอ๋อ พวกเราไปกันต่อเถอะ”
พูดจบ ต้วนหลิงเทียนก็หันหลังกลับและเดินต่อทันที
ฮ่วนเอ๋อก็หันหลังกลับ เดินตามไปทันที
ชายหนุ่มรูปงาม กับชายชราทั้ง 2 ตอนนี้ ได้แต่มองต้วนหลิงเทียนที่หันหลังเดินจากไปด้วยความอึ้งพวกมันนึกไม่ถึงจริงๆว่าอีกฝ่ายถึงกับกล้าขู่พวกมันแบบนี้!
ในขณะที่สีหน้าพวกมันเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยว และคิดจะลงมือกู้หน้านั้นเอง
“จึกๆๆ…คุณชายเล็กตระกูลฉี กลับไม่แม้แต่จะมีปัญญาทำให้สตรีนางหนึ่งเอาผ้าปิดหน้าลงได้ คราวนี้นับว่าเจ้าทำให้ตระกูลฉีต้องอับอายขายขี้หน้าผู้คนโดยแท้!!”
เสียงจุ๊ปากทั้งกล่าวเย้ยยหยันหนึ่งดังขึ้น เป็นชายหนุ่มในชุดจอมยุทธ์ก้าวอาดๆเข้ามา ในมือคลึงลูกแก้วสองลูกเล่นดังก็อกแก็ก ร่างมันผู้นี้ช่างสูงใหญ่ ด้วยไว้หนวดเครา จึงแลดูดุดันไม่ใช่เล่น
และตอนนี้มันก็กำลังมองไปยังนายน้อยรองของตระกูลฉีด้วยสีหน้าแววตาสนุกสนาน
