เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารของฮ่วนเอ๋อ ใจต้วนหลิงเทียนก็ถึงกับอ่อนยวบ รีบกล่าวปลอบนางทันที
“ฮือออ….ฮ่วนเอ๋อคิดถึงท่านแม่…ฮ่วนเอ๋อคิดถึงท่านแม่เหลือเกิน…”
อยู่ๆฮ่วนเอ๋อก็พลันเข้าอ้อมอกต้วนหลิงเทียนร่ำไห้ราวเด็กน้อย ด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆในวงแขนทำให้ท้องน้อยต้วนหลิงเทียนอุ่นร้อนขึ้นมาในฉับพลัน หากแต่เขาก็ควบคุมอารมณ์ระงับอาการเอาไว้ได้ในพริบตา
ฮ่วนเอ๋อที่มีรูปโฉมงดงามทั้งรูปร่างสมบูรณ์แบบอยู่ๆก็โผเข้ามาอยู่ในอ้อมอกแบบนี้ ในฐานะผู้ชายแล้ว ต้วนหลิงเทียนย่อมบังเกิดความรู้สึกตามธรรมชาติอันยากทานทนเป็นธรรมดา
“ฮ่วนเอ๋อไม่ร้อง…ไม่ร้องไห้นะฮ่วนเอ๋อ…”
หลังระงับอารมณ์ที่เกิดขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว ต้วนหลิงเทียนก็เอื้อมมือไปตบหลังนางเบาๆ กล่าวคำปลอบราวกับนางเป็นเด็กน้อยอยู่หลายครั้ง
“นาง…หลับไปแล้ว?”
ครู่ต่อมาพอเสียงร้องไห้ของฮ่วนเอ๋อค่อยๆซาลงสุดท้ายก็เงียบหายไป ต้วนหลิงเทียนจึงพบว่าสตรีในอ้อมกอดหลับไปแล้ว ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะอึ้งไปอยู่บ้าง
อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นฮ่วนเอ๋อฟุบหลับไป ต้วนหลิงเทียนก็ไม่กล้าเคลื่อนไหวอะไร เพียงลอยร่างแน่นิ่งเอาไว้
‘เมื่อครู่…เจ้าพวกนั้นมันพูดถึงองค์ชาย 6 อะไรสักอย่าง…’
‘ยังมีเอ่ยถึง โฉมงามอันดับ 1 แห่งเมืองหลวงอะไรนั่นด้วย…’
‘ชายหนุ่มในชุดคุณชายจ๋านั่นยังมีชื่อว่า หนานกงลี่…’
