“ท่านผู้เฒ่าทั้ง 2 พวกท่านไปจัดการไอ่หนุ่มชุดม่วงนั่นเสีย แล้วจับโฉมงามนางนั้นกลับมาให้ข้า…แต่พวกท่านจำไว้ให้ดี! อย่าได้เผลอทำให้โฉมงามต้องบอบช้ำเป็นอันขาด หาไม่แล้วข้าเกรงว่าองค์ชาย 6 ไม่เพียงแต่จะตำหนิข้า ยังจะจัดการพวกท่านที่มิรู้จักรักถนอมบุปผา!”
ขณะที่กล่าวหนานกงลี่ก็เบนตาไปมองต้วนหลิงเทียนผ่านๆ สายตายังทำราวกับมองชมคนตาย
อย่างไรก็ตามพอมันละสายตาออกมามองร่างฮ่วนเอ๋ออีกครั้ง ความปรารถนาล้นใจก็ฉายออกมาแจ่มชัดอีกรอบ ทำราวกับมันใคร่จะจับร่างบางแสนงามกดลงตั่งเตียง แล้วครอบครองนางในบัดดล!
ความอิจฉาและไม่เต็มใจของชายหนุ่มอีก 2 คนข้างๆ ก็มลายหายไปดั่งหมอกควันต้องลมทันที เมื่อได้ยินหนานกงลี่เอ่ยถึงเรื่องจับสตรีนางนี้ไปถวายองค์ชาย 6
อย่างไรก็ตาม เมื่อมองไปยังฮ่วนเอ๋ออีกครั้ง สองตาของพวกมันก็ฉายชัดถึงถึงไฟราคะ ทำราวกับทนพุ่งออกไปฉีกเสื้อผ้าผู้อื่นไม่ไหวแล้ว
ฮ่วนเอ๋องดงามเกินไป
เป็นความงามอันสมบูรณ์แบบถึงขั้นไร้ตำหนิ!
ตราบใดที่ยังเป็นบุรุษธรรมดา เกรงว่าเมื่อได้ยลโฉมนาง ก็ไม่มีทางห้ามใจได้ไหว
“ทราบแล้ว นายน้อยลี่”
ได้ยินคำสั่งของหนานกงลี่ 2 ชราด้านหลังขานรับทันใด ลูกตาของพวกมันเหลือบมองไปทางต้วนหลิงเทียนอย่างเยียบเย็น เจตนาฆ่าฟันแผ่ซ่านออกมาอย่างไม่คิดจะกักเก็บ
ฟุ่บ! ฟุ่บ!
และเมื่อ 2 ชายชราพุ่งร่างเข้ามาฉับไว สีหน้าต้วนหลิงเทียนก็เปลี่ยนเป็นอึมครึม!
