่งตัวจะเป็นไรไป
ขอเพียงได้เป็นเซียน ก็จะยืนยงอมรณา!
ตู้ม!
ในการปะทะนี้ ฟ้าดินสั่นสะท้านรุนแรง ยอดฝีมือทั่วโลกหล้าล้วนรับรู้
ยอดฝีมือมากมายในหอต าราเทียนเต้าซึ่งก าลังดูการประลองอัจฉริยะพลันลุกขึ้นมองทางบูรพา
หนึ่งเสียงเย้ยหยันดังออกมาจากในเขตแดนมารมืดทมิฬ
“ไอ้โง่!”
ยอดฝีมือแทบทุกผู้ล้วนสัมผัสอ านาจชวนพรั่นพรึงสายหนึ่งได้
หลิวขาวมองชิ้นส่วนประตูร่วงหล่น เผยหนึ่งช่องว่างอันน าสู่ภพเซียน
“ฮ่า ๆ! เปิดแล้ว! เปิดแล้ว!”
หลิวขาวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ร่างของมันพลันหดเล็ก ทะลวงไชเข้าไปในช่องว่าง
สีหน้าของเจียงผิงอันแปรเปลี่ยนมหันต์
ศาสตราเซียนครึ่งขั้นของเขาถูกอีกฝ่ายฉวยไป!
เขาอยากสบถสาปออกมานัก
เดี๋ยวสิ!
ประตูนั่นจะเข้าสู่ภพเซียนได้หรือ? จะได้ชีวิตยืนยงไม่ตกตายฟื้นชีวิตบุพการีเขาได้หรือ?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ หัวใจของเจียงผิงอันก็เต้นเร็วขึ้น
บางทีอาจเป็นเช่นนั้นจริง!
เจียงผิงอันกลืนโอสถ รีบฟื้นปราณวิญญาณในกาย พุ่งขึ้นสู่พื้นเตรียมทะยานไปหา
ความหวังในการคืนชีพบุพการีอยู่เพียงเอื้อมแล้ว!
ทว่า ทันทีที่ยกเท้าจากพื้น ประตูเซียนพลันระเบิดเปิดออก
ร่างของหลิวขาวปลิวหัวทิ่มกลับออกมาเยี่ยงอุกกาบาต กระแทกสู่พื้นอย่างหนักหนา พสุธาปริแยก บรรพตล าธารเคลื่อนต าแหน่ง
ร่างของหลิวขาวถูกผ่าเป็นสองท่อน ใบหน้าบนต้นไม้เปี่ยมความขวัญผวา “อย่าบรรลุเซียน! อย่าบรรลุเซียนเด็ดขาด ที่นั่น…”
