แต่ทันทีที่ต้วนหลิงเทียนลืมตาขึ้นมา หน้าเขาก็เปลี่ยนสีไปทันที
นั่นเพราะเบื้องหน้าปรากฏร่างขาวหนึ่งกำลังยืนจ้องเขาอยู่ แถมอีกฝ่ายยังให้ความรู้สึกเลือนลางไม่อาจจับต้อง คล้ายไม่ใช่ผู้คน…
แต่เป็นภูตผีในป่าเขาเจ้าถิ่น
“จะ…เจ้าเป็นใครหรือ?”
ในขณะที่ลูกตาหดหยีเล็กลง ต้วนหลิงเทียนก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองถามร่างขาวที่ให้ความรู้สึกเลือนรางไม่อาจจับต้องเบื้องหน้า
และในที่สุดดวงจันทร์ที่ซุกซ่อนภายใต้เมฆก็เริ่มแย้มออกมาจากเงามืด สาดแสงนวลลงจากฟากฟ้า ส่องสว่างพื้นที่ซากปรักหักพังทั้งร่างขาวให้ต้วนหลิงเทียนได้แลเห็นชัดๆ
และพอเห็นร่างขาวเบื้องหน้าได้ชัดถนัดตา ลูกตาที่หดเล็กลงก่อนหน้าต้วนหลิงเทียนก็เบิกกว้างขึ้นทันใด สีสันแห่งความทึ่งเต็มไปด้วยความชื่นชมเผยให้เห็นชัดอย่างไม่รู้ตัว ประหนึ่งได้พบพานเทพธิดาจากฟ้าเบื้องบนที่ลงมาเที่ยวเล่น…
ร่างขาวที่ลอยล่องอยู่เบื้องหน้าต้วนหลิงเทียน เป็นร่างบอบบางร่างหนึ่ง เมื่อแสงจันทร์จากฟ้าได้ตกกระทบใบหน้าเช่นนี้ รูปโฉมของนางจึงเผยให้ต้วนหลิงเทียนได้เห็นชัดเจน
ใบหน้าของนางช่างงดงามเหลือเกิน นับเป็นโฉมงามอันไร้ผู้ต้านที่ชั่วชีวิตยากพบพานสำหรับต้วนหลิงเทียนโดยแท้
ก่อนมาเห็นกับตาวันนี้ ต้วนหลิงเทียนไม่เคยคิดเคยฝันเลยว่าในโลกจะมีสตรีที่มีรูปโฉมงดงามขนาดนี้ดำรงอยู่จริงๆ…
