สตรีเบื้องหน้ามาในชุดคลุมยาวสีขาวปนเทพธิดา ใบหน้าช่างงดงามราวจิตกรเทพวาดเขียน ดั่งองคาพยพบใบหน้านางได้แต่งแต้มขึ้นมาจากความงามทั้งมวลของแดนสวรรค์
อย่างน้อยๆเพียงได้ยลโฉม ก็ยากที่ต้วนหลิงเทียนจะละสายตาออกมาได้
ในอดีตต้วนหลิงเทียนก็เจอสตรีหน้าตาสะสวย บ้างน่ารัก บ้างงดงามอย่างหาได้ยากมามากมาย และยังมีความโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์แต่ละแบบแตกต่างกันไป
อย่างไรก็ตามเกิดมาต้วนหลิงเทียนไม่เคยเห็นสตรีนางไหนงดงามดั่งเช่นสตรีในชุดขาวเบื้องหน้าเลย
นั่นเพราะแม้ร่างบางในชุดขาวเบื้องหน้า จะมีรูปโฉมพิลาศล้ำไร้ที่ติยากมีผู้ใดเทียบเทียมเสมอเหมือน รวมถึงมากเสน่ห์ชวนให้ลุ่มหลงแล้ว แต่แววตาของนางกลับให้ความรู้สึกบริสุทธิ์กระจ่าง ราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสาที่ไม่เคยแปดเปื้อนเรื่องราวในโลกียะ
ดั่งทารกที่พึ่งถือกำเนิดก็ไม่ปาน
“ไร้ที่ติจริงๆ…โลกนี้ยังมีสตรีที่งดงามได้ถึงขนาดนี้อยู่ด้วยเหรอ”
ถึงแม้ใจต้วนหลิงเทียนจะสงบดั่งน้ำนิ่งไม่คิดยุ่งกับสตริอื่นใดอีกแล้ว อย่างไรก็ตามพอได้เห็นสตรีเบื้องหน้า ใจที่ด้านชาไม่ต่างจากหลวงจีนชราของต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะกระเพื่อมเบาๆอยู่บ้าง
หากทว่าด้วยเจตจำนงอันแน่วแน่ แรงกระเพื่อมเบาๆในใจก็ดับสลาย หวนคืนสู่ความสงบเงียบทันที
เหตุที่ใจเขากระเพื่อมไปบางเบานั้น ทั้งหมดเป็นสัญชาตญาณบุรุษเพศเท่านั้น ไม่ใช่ความตั้งใจของต้วนหลิงเทียน
