แม้หลายๆคนในที่นี้จะเตรียมตัวเตรียมใจไว้แล้ว ว่ายอดฝีมือของนิกายสือหังเซียนผู้นั้นอาจเป็นถึงตัวตนทรงพลังขอบเขตขุนนางอมตะ แต่ถ้ายังไม่ได้รับคำยืนยัน ทั้งหมดก็ยังเป็นแค่การคาดเดาไปเรื่อย…
ตอนนี้พออ๋อง 3 กล่าวยืนยันออกมาจริงๆ จะไม่ให้พวกมันตกใจได้อย่างไรไหว!
ฟืด! ฟืด! ฟืด! ฟืด! ฟืด!
…
ผู้คนโดยรอบพากันสูดอากาศเข้าด้วยความหนาวเหน็บ บ้างก็ขนลุกซู่! เนิ่นนานกว่าจะดึงสติกลับมาได้
“ให้ตาย…ข้าล่ะไม่อยากจะเชื่อเลย…ว่ายอดฝีมือจากนิกายสือหังเซียนผู้นั้นจะเป็นถึงตัวตนขอบเขตขุนนางอมตะจริงๆ…”
“เหอะๆ ในเขตปกครองวังฉินของพวกเรา…ดูเหมือนจะไม่มีขุนนางอมตะปรากฏตัวขึ้นหลายร้อยปีแล้วมิใช่หรือ?”
“ใช่ที่จริงก็แทบจะครอบรอบพันปีแล้ว ที่ไม่มีตัวตระดับนั้นผ่านมา…บอกตามตรงกระทั่งตอนนี้ ข้ายังไม่อยากจะเชื่อตาตัวเองจริงๆ ไม่คิดเลยว่าการมาร่วมชมการประลอง 16 มณฑลคราวนี้ ข้าจะมาสนาได้เห็นขุนนางอมตะตัวเป็นๆ…คุ้ม! การมาคราวนี้ช่างคุ้มค่ามารดามันนัก!!”
“เหอะๆ…ข้ากลับสำนักไปเมื่อไหร่นะ จะเอาเรื่องที่ได้เห็นขุนนางอมตะตัวเป็นๆไปอวดสหายให้พวกมันอิจฉาเล่น! และดูท่ายังสามารถคุยทับพวกมันได้อีกนาน เพราะครานี้ข้าไม่ได้เห็นขุนนางอมตะเฉยๆ แต่ได้เห็นการลงมือเข่นฆ่าของขุนนางอมตะอีกด้วย!!”
…
เหล่าคนของขุมพลังทั้งหลายที่ได้รับเชิญจากวังฉิน พากันกล่าวด้วยความคึกคักอักโข แต่ละคนแลดูถูกอกถูกใจนักที่ได้พบเจอตัวตนระดับขุนนางอมตะ
