และการได้เห็นตัวตนขอบเขตขุนนางอมตะที่ยากพานพบกับตา แถมได้เป็นประจักษ์พยานในการลงมือสังหารด้วยพลังอันเหนือชั้นของอีกฝ่าย! ก็ทำให้แขกรับเชิญของวังฉินหลายต่อหลายคนรู้สึกตื่นเต้นยินดีนัก บ้างก็อยากรีบกลับไปอวดให้สหายที่ขุมพลังงของตัวฟังโดยเร็ว
เรียกว่าไม่ทันไร ที่ลอยร่างอยู่เหนือท่ามกลางเศษซากเวทีประลองและอัฒจันทร์ที่นั่ง ก็คงเหลือแต่คนของ 16 มณฑลกับคนของวังฉินเท่านั้น…
“ทุกอย่างที่เกิดขึ้นวันนี้ เปิ่นหวางมิได้ต้องการให้มันเกิดขึ้นเลย…”
คราวนี้ถึงตาอ๋องฉินก้าวออกมากล่าวคำบ้าง มันกวาดตามองคนที่ยังเหลือรอดอยู่ด้วยสีหน้าอึมครึม กล่าวออกเสียงหนัก
“เรื่องครานี้นับว่าทำให้ทุกมณฑลต้องประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่แล้วจริงๆ…เช่นนั้นนอกจากของรางวัลที่เปิ่นหวางสัญญาว่าจะมอบให้ 10 อันดับแรกแล้ว เปิ่นหวางจะมอบโอสถต้าหลัวให้แต่ละมณฑลเป็นพิเศษมณฑลละ 1 เม็ด”
อ๋องฉินกล่าวคำออกมาเสียงดังฟังชัด
และทันทีที่อ๋องฉินกล่าววาจาประโยคนี้ออกมา เหล่าคนของ 16 มณฑลที่เดิมหงอยเหงาซึมเซาจากการสูญเสีย ก็เสมือนได้ฟื้นคืนความฮึกเหิมขึ้นมาทันที!
…
จะอย่างไรเสียผู้คนที่ยังเหลือรอดอยู่ตรงนี้ ก็ล้วนแล้วแต่เป็นคนที่อยู่ใต้อำนาจวังฉินทั้งสิ้น
เช่นนั้นอ๋องฉินย่อมไม่ปฏิบัติต่อพวกมันอย่างเลวร้าย และอย่างไรเสียการตบรางวัลคราวนี้ ก็ไม่ต่างอะไรจากส่งเสริมคนในขุมกำลังของตัวเอง…
