เพราะเป็นไปไม่ได้เลยที่มันจะแทงข้างต้วนหลิงเทียนมาร่วมการประลองให้เสียหินอมตะระดับสูงไปเปล่าๆ!
“หึ!”
ต้วนหลิงเทียนยพ่นลมเสียงขึ้นจมูกอย่างรังเกียจ กล่าวดูแคลนออกมาด้วยเสียงแหบว่า “เจ้าคิดว่าผู้อื่นจะไร้ยางอายเหมือนเจ้าหรือไร?”
หากแต่โจวอันไม่ได้โกรธกับวาจาประชดนี้แม้แต่น้อย
เพราะตอนนี้มันคล้ายเห็นกองหินอมตะระดับสูง 50,000 ก้อนที่โบยบินหลุดมือไป ได้หยุดรอกวักมือเรียกหามันอยู่ “เจ้า…เจ้าจะบอกว่าทั้งหมด แค่เพราะอัตราเดิมพันของข้าไม่เหมาะสมเจ้าเลยรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมเท่านั้น?”
“เอาล่ะ! เช่นนั้นตราบใจที่เจ้ายินดีแทงข้างต้วนหลิงเทียนมาเข้าร่วมการประลอง 16 มณฑล…ข้ายินดีเพิ่มเงินพนันของข้าเป็น 200,000 หินอมตะระดับสูง! เท่านี้เจ้าพอใจหรือยัง!?”
“ตราบใดที่เจ้าชนะ…ข้าจะเอาหินอมตะระดับสูง 200,000 ก้อนให้เจ้า! แต่ถ้าข้าชนะ เจ้าก็จ่ายข้ามา 50,000 หินอมตะระดับสูงเท่านั้น”
โจวอันกล่าว
“ฮ่าๆๆๆ!!”
แทบจะทันทีที่โจวอันกล่าวจบคำ ต้วนหลิงเทียนก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังร่า “รองเจ้าสำนักโจว เจ้าพึ่งจะควักหินอมตะระดับสูง 50,000 ก้อนมาจ่ายข้า…ตอนนี้อย่าว่าแต่หินอมตะระดับสูง 200,000 ก้อนเลย ข้าเกรงว่าในตัวเจ้าคงมีหินอมตะระดับสูงไม่ถึงแสนก้อนด้วยซ้ำ ใช่หรือไม่?”
ถึงแม้ว่าสำนักราชันพิษนั้นสมควรร่ำรวยเหนือจวนผู้ว่าการทั้ง 16 มณฑลที่อยู่ภายใต้การปกครองของพระราชวังฉิน
