อย่างไรก็ตามเขาเชื่อว่าอาศัยทรัพย์สินส่วนตัวของรองเจ้าสำนักราชันพิษ คงไม่มีทางร่ำรวยขนาดนั้น!
ดังนั้นต้วนหลิงเทียนจึงบอกได้ทันที
ในมือของโจวอัน ไม่มีทางถือหินอมตะระดับสูงอยู่เกิน 200,000 ก้อนแน่ๆ!
“หากรองเจ้าสำนักโจวคิดจับหมาป่าขาวมือเปล่า…ขออภัยด้วยที่ข้าคร้านจะพนันกับเจ้า!”
(เหมือนกับ จับเสือมือเปล่า)
พอกล่าวจบต้วนหลิงเทียนก็อดหัวเราะประชดออกมาอีกรอบไม่ได้
“จริงอยู่ที่ตัวข้าไม่มีหินอมตะระดับสูงติดตัวถึง 200,000 ก้อน…แต่เจ้ากลัวว่าสำนักราชันพิษของข้าจะไม่มีปัญญาจ่ายหินอมตะระดับสูง 200,000 ก้อนให้เจ้าไหวเชียวหรือ?”
ตอนแรกโจวันก็วางแผนจับหมาป่าขาวมือเปล่าจริงๆ อย่างไรก็ตามพอถูกต้วนหลิงเทียนรู้ทันทั้งกล่าวแฉ มันก็ก้มหน้าเขียวปั๊ดลงไปด้วยความอาย จากนั้นมันก็เงยหน้าขึ้นมากล่าวยกอ้างสำนักราชันพิษ ว่าอย่างไรเสียหินอมตะระดับสูง 200,000 ก้อนสำนักราชันพิษของมันจ่ายไหวแน่นอน!
“เจ้า? อาศัยเจ้าสามารถเป็นตัวแทนของสำนักราชันพิษได้ด้วย?”
ต้วนหลิงเทียนยังคงหัวเราะแดกดันไม่หยุด
“เหลวไหล!”
โจวอันได้ยินคำดูหมิ่นก็ปรี๊ดแตก กล่าวตะคอกออกมาดังลั่นอัฒจันทร์ที่นั่งพิเศษ “ข้าโจวอันผู้นี้เป็นถึงรองเจ้าสำนักราชันพิษ อีกทั้งยังเป็นถึงน้องชายแท้ๆของเจ้าสำนักราชันพิษ…แล้วเจ้าคิดว่าข้ายังไม่อาจเป็นตัวแทนของสำนักราชันพิษได้หรือ?”
“อ้อ…ดูเหมือนจะเป็นข้าที่ดูเบาเจ้าไปแล้ว…”
