ต้วนหลิงเทียนหยีตากล่าวออกเสียงเบา
“หยุดพล่ามเหลวไหลเสียที!”
โจวอันตะคอกเสียงเย็น “หากเจ้าจะพนันก็พนัน…หากไม่กล้าเล่นก็แค่เอ่ยปากบอกมาว่าไม่กล้า!!”
“เรื่องพนัน ข้าย่อมพนัน…”
ต้วนหลิงเทียนมองโววอันด้วยสายตาลึกซึ้งกล่าวออกเสียงหนัก “อย่างไรก็ตาม เจ้าไม่คิดว่าอาศัยหินอมตะระดับสูงของเจ้าแค่ 200,000 ก้อน มันจะไม่เอาเปรียบข้ามากไปหน่อยหรือ?”
“หาไม่แล้วเอาเช่นนี้ดีหรือไม่? เปลี่ยนให้ข้าไปแทงข้างต้วนหลิงเทียนไม่มาเข้าร่วมการประลอง 16 มณฑลคราวนี้ด้วยหินอมตะระดับสูง 200,000 ก้อนเอง ส่วนเจ้าเพียงแทงข้างต้วนหลิงเทียนจะมา 50,000 ก้อนแทน?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวต่อ
“หึ! เช่นนั้นเจ้าก็ว่าราคามาเถอะ ว่าอยากให้ข้าลงหินอมตะระดับสูงเท่าใดกันแน่!”
เป็นธรรมดาที่โจวอันไม่อาจยอมรับข้อเรียกร้องดังกล่าวของต้วนหลิงเทียนได้
เนื่องจากมันคิดถี่ถ้วนดีแล้ว ว่าไพ่ตายของมณฑลจิ่วโยว ‘ต้วนหลิงเทียน’ ที่ว่า ไม่มีทางมาปรากฏตัวเพื่อเข้าร่วมการประลอง เอาตอนครึ่งชั่วยามสุดท้ายนี้แน่นอน!
เพราะหากต้วนหลิงเทียนผู้นั้นคิดจะมาจริงๆ ก็คงมาถึงตั้งนานแล้ว!
“500,000 หินอมตะระดับสูง”
ต้วนหลิงเทียนอ่ยเสียงค่อย
“ย่อมได้! ข้าจะพนันกับเจ้าด้วยหินอมตะระดับสูง 500,000 ก้อน!”
โจวอันเห็นด้วยทันที
