“อย่างที่อวี่เอ๋อกล่าว…เว้นเสียแต่ปรมาจารย์หลอมโอสถอมตะระดับต่ำของนิกายมังกรบินจะโดนลาเตะหัวจนสมองกลับ หาไม่แล้วไม่มีทางบ้าจี้ไปรับพนันเรื่องเหลวไหลเช่นนี้แน่”
อ๋อง 3 คลี่ยิ้ม
ขณะเดียวกันด้านนอกม่านผ้า โจวอันที่ลุกขึ้นยืนก็กล่าววาจาออกมาเสียงดัง จนผู้คนทั้งอัฒจันทร์พิเศษได้ยินกันทั่วๆ
“พวกเราก็แค่พนันกันว่า ต้วนหลิงเทียน ไพ่ตายของมณฑลจิ่วโยว ที่แท้จะมาเข้าร่วมการประลอง 16 มณฑลครานี้หรือไม่!”
ทันทีที่โจวอันกล่าวประโยคนี้ออกมา ผู้คนรอบๆก็เงียบไปปานคนตาย
หลังจากนั้นหลายคนที่ฟื้นสติก็เริ่มส่ายหัวไปมากล่าวออกด้วยยน้ำเสียงขบขัน “เพ่ย! นี่ยังนับเป็นเรื่องที่เอามาใช้พนันได้อยู่อีกเหรอ?”
“นั่นน่ะสิ…พนันอันใดเหลวไหลสิ้นดี! จนป่านนี้แล้วต้วนหลิงเทียนของมณฑลจิ่วโยวยังไม่ปรากฏตัวอีก เช่นนั้นสิบในสิบมันก็คงไม่มาแล้วล่ะ!”
“เว้นเสียแต่รองเจ้าสำนักราชันพิษจะพนันว่าวันนี้ต้วนหลิงเทียนต้องมาแน่ แล้วให้ผู้อื่นแทงว่าต้วนหลิงเทียนจะไม่มา! หาไม่แล้วคงไม่มีใครบ้าจี้ไปเล่นพนันกับมันหรอก”
“อย่างมันมีหรือจะลงเดิมพันข้างต้วนหลิงเทียนมา?”
…
เหล่าผู้คนบนอัฒจันทร์ที่นั่งพิเศษแต่ละคนมองจ้องโจวอันด้วยสงสัย อยากรู้ว่าโจวอันจะว่าอย่างไรต่อ หรือที่แท้มันคิดจะลงเดิมพันเรื่องต้วนหลิงเทียนจะปรากฏตัวจริง?
จังหวะนี้กระทั่งคนของนิกายมังกรบิน ก็มองรอฟังโจวอันกันหมด
