กระทั่งเหล่าคนของสำนักราชันพิษเองก็รู้สึกอิหลักอิเหลื่อไม่น้อย เพราะครั้งนี้นับว่ารองเจ้าสำนักของพวกมันหน้าหนาเกินไปแล้ว
อย่างไรก็ตามแม้พวกมันจะหน้าบางแต่ก็ยังรู้งาน จึงทำใจและไม่สนอะไรสืบไป หันกลับไปตะคอกสวนคนของนิกายมังกรบินอย่างดุดัน “ไร้ยางอายบัดซบอะไร! หากนิกายมังกรบินของพวกเจ้าไม่กล้า ก็แค่พูดออกมาคำเดียวว่าไม่กล้า! ท่านรองเจ้าสำนักเราไปบีบบังคับให้พวกเจ้ารับคำท้าหรือก็ไม่!”
“ใช่แล้ว! หากไม่กล้าก็แค่บอกมา!!”
“ข้าก็คิดไว้แต่แรกแล้วว่าคนนิกายมังกรบินมันก็พวกใจปลาซิวเท่านั้น! อย่างพวกเจ้ามีหรือจะกล้า รีบยอมรับออกมาว่ากลัวให้จบๆไปเถอะ!!”
…
เหล่าคนของสำนักราชันพิษได้ทีก็เอาใหญ่ แต่ละคนเอ่ยวาจาอย่างหยิ่งผยองลำพองนัก
“ช่างกล้าพูดมาได้ไม่อายปาก!”
“ถล่มมารดามันเถอะ! คนสำนักราชันพิษจะหน้าด้านเกินไปแล้ว!!”
…
ตอนนี้กระทั่งคนดูที่ไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับนิกายมังกรบิน ยังอดไม่ไหวหลังได้ฟังคำยั่วยุท้าทายอย่างไร้ซึ่งยางอายของสำนักราชันพิษ ตอนแรกว่าโจวอันรองเจ้าสำนักหน้าด้านแล้ว ที่แท้เหล่าคนในสำนักก็ไม่ได้แพ้กันเลย!
“เหอะๆ คนสำนักราชันพิษ…ช่างไร้ยางอายโดยแท้!”
ด้านหลังผ้าม่านชั้นลอย ฉินอวี่เองก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเหอะๆออกมาด้วยความรังเกียจ เมื่อได้ยินคำท้าหน้าด้านๆของสำนักราชันพิษ
“ในโลกนี้ยังมีผู้ที่หน้าด้านยิ่งกว่านี้อีก…อย่าไปสนใจมันเลย”
