“กระทั่งเป็นอาวุโสผางปิง ผู้ที่เคยได้ชื่อว่าอันดับ 1 ใต้ต้าหลัวจินเซียนของมณฑลจิ่วโยวท่านยังยอมรับกับปากว่าสู้ไม่ได้มิใช่หรือไร?”
“ข้าลองถามตัวเองดูก็ตอบได้ทันที ว่าถ้าให้หยางจิ้นเผชิญหน้ากับผางปิงอันดับ 1 ใต้ต้าหลัวจินเซียนของมณฑลท่านตอนนี้ ก็คงไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวความหวัง เช่นนั้นข้ายังจะเอาอะไรไปมั่นใจในตัวหยางจิ้นได้? เพราะเท่าที่ทราบกระทั่งอดีตอันดับ 1 ใต้ต้าหลัวจินเซียนของมณฑลจิ่วโยว ผางปิง ก็ยังด้อยกว่าอยู่มาก”
ฟังคำที่หวังฉี่หลิงพูดแล้ว เห็นชัดว่ามันไม่เพียงแต่จะรู้ถึงพลังฝีมือต้วนหลิงเทียนดี แต่ยังนับถือพลังฝีมือของต้วนหลิงเทียนอีกด้วย
หากเป็นคนที่ไม่รู้มาได้ยิน เผลอๆอาจจะคิดว่าต้วนหลิงเทียนอยู่มณฑลมัน ไม่ใช่อยู่ในมณฑลจิ่วโยว
และ ‘อันดับ 1 ใต้ต้าหลัวจินเซียนของมณฑลจิ่วโยวตอนนี้’ ที่มันเอ่ยถึงก็ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นต้วนหลิงเทียนนั่นเอง
“ผู้ว่าหวังนับว่ารู้ตัวเองดีจริงๆ”
ได้ยินหวังฉี่หลิงเอ่ยปากชมต้วนหลิงเทียนออกมา เถียนจี้หวี่ก็ไม่รู้จะหาคำใดมาพูดต่อ สุดท้ายหลังมองจ้องหวังฉี่หลิงพักหนึ่ง จึงได้แต่เอ่ยตอบไปแบบนั้น
“ผู้ว่าเถียน…ต้วนหลิงเทียนของมณฑลจิ่วโยวท่าน ที่แท้ยังไม่มาหรือท่านซ่อนคนเอาไว้กันแน่?”
อยู่ๆหวังฉี่หลิงก็มองจ้องเถียนจี้หวี่เขม็ง กล่าวถามออกมาตามตรง!
“ดูเหมือนผู้ว่าหวังจะสนใจในตัวต้วนหลิงเทียนของมณฑลข้าจริงๆ”
เถียนจี้หวี่กล่าว
