หวังฉี่หลิงกล่าวว่า “ข้าเชื่อว่าคนสุดท้ายที่ขาดไป เป็นเถียนจี้หวี่จงใจเว้นที่ไว้สำหรับต้วนหลิงเทียนที่หายตัวเกือบปีโดยเฉพาะ…บางทีผู้อาวุโสอาจได้พบต้วนหลิงเทียนในพระราชวังฉิน”
“แต่…หากต้วนหลิงเทียนมันเลือกจะปรากฏตัวในพระราชวังฉินตอนงานประลอง 16 มณฑลเริ่มต้นขึ้นแล้ว…ท่านผู้อาวุโสคงลงมือไม่สะดวก เพราอย่างไรถึงตอนนั้นยอดฝีมือของพระราชวังฉินต้องสอดมือปกป้องต้วนหลิงเทียนแน่….”
หลังกล่าวจบ สีหน้าของหวังฉี่หลิงก็เป็นกังวลไม่น้อย
“เฮอะ!”
หญิงชราสบถคำเสียงเย็น พาลให้หวังฉี่หลิงผู้ว่าการมณฑผิงชานรู้สึกเสมือนตัวเองตกลงไปในหล่มน้ำแข็ง!
“ขอเพียงต้วนหลิงเทียนนั่นมันกล้าโผล่หัวออกมา…ต่อให้เป็นฮ่องเต้ฉินของพวกเจ้า ก็อย่าหวังว่ามันจะกล้าคิดสอดมือปกป้องต้วนหลิงเทียน! เว้นเสียแต่มันอยากตาย!!”
เว้นเสียแต่มันอยากตาย!
เสียงกล่าวท้ายประโยคของหญิงชราไม่เพียงแต่จะเยียบเย็น ยังเปี่ยมล้นไปด้วยความเอาแต่ใจถึงขีดสุด!
ราวกับว่า หากฮ่องเต้ฉินคิดสอดมือจริงๆ นางจะฆ่าทิ้งในบัดดล!
“ฟืด~~”
ได้ยินคำของหญิงชรา หวังฉี่หลิงอดสูดหายใจเข้าลึกๆไม่ได้ สายตาที่ใช้มองหญิงชราทวีความเคารพขึ้นหลายส่วน
ก่อนหน้าแม้มันจะรับทราบแล้วว่าพลังฝีมือขอหญิงชราร้ายกาจน่ากลัว แต่มันก็ไม่เคยคิดว่าพลังฝีมือหญิงชราจะร้ายกาจเหนือฮ่องเต้ฉินของพวกมัน!
แต่ตอนนี้พอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ดูเหมือนอีกฝ่ายจะร้ายกาจกว่าฮ่องเต้ฉินของมันเสียอีก!
