จะไม่ให้มันตกใจได้อย่างไรไหว!?
“เท่าที่ข้ารู้มาดูเหมือนการประลอง 16 มณฑลที่พระราชวังฉินจัดขึ้นครานี้ ไม่เปิดให้คนนอกเข้าร่วม…เจ้าไปหาทางพาข้าเข้าไปอย่างถูกต้องและไม่กระโตกกระตากเสีย ข้าไม่อยากแหวกหญ้าให้งูตื่น จนต้วนหลิงเทียนนั่นมันรู้ตัวและไม่ปรากฏตัวออกมาเข้าร่วมการประลอง”
หญิงชราเอ่ยเสียงเบาค่อยหลับตาลง
“ทราบ”
หวังฉี่หลิงรับคำอย่างเชื่อฟัง ค่อยเอ่ยถามเพิ่มเติมด้ยเสียงนอบน้อม “ท่านผู้อาวุโสมีอันใดจะใช้ข้าน้อยอีกหรือไม่ หากไม่มีใดแล้วผู้น้อยขอตัวลา”
“ไปเสีย”
แต่ต้นจนจบหญิงชราไม่ได้ลืมตาขึ้นมาสักนิด คล้ายไม่อยากเหลือบแลหวังฉี่หลิงอีกต่อไป
สามวันต่อมา
ในที่สุดก็ถึงวันงานประลอง 16 มณฑลที่พระราชวังฉินจัดขึ้น
แรกๆยังแลดูสงบไม่เป็นอะไร
อย่างไรก็ตามเมื่อการประลองอันทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกขณะได้ผ่านพ้นไปวันแล้ววันเล่า จนในที่สุดก็เข้าสู่ช่วงท้าย เถียนจี้หวี่ผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยวก็ไม่อาจไม่กังวลได้อีกต่อไป…
“ไฉนป่านนี้แล้วต้วนหลิงเทียนยังไม่มาอีก? หากมันไม่ปราฏตัว มิใช่จะคลาดงานประลอง 16 มณฑลแล้วหรือไร?”
จังหวะนี้เถียนจี้หวี่ได้ระเบิดความกังวลที่เกิดจากต้วนหลิงเทียนออกมาหมดสิ้น
‘ต้วนหลิงเทียน…คงไม่เกิดเรื่องอะไรกับเจ้าหรอกนะ?’
