และพอนึกย้อนถึงเรื่องราวทั้งหมด ในที่สุดในใจต้วนหลิงเทียนก็ปรากฏร่างหนึ่งขึ้นมาและยากจะลบเลือนไปอยู่นาน
กึก!
ทันใดนั้นร่างต้วนหลิงเทียนพลันหยุดลงกลางหาวทันที
ความคิดเขาได้แล่นย้อนไปในวันแรกๆที่เขาขึ้นมายังหลิงหลัวเทียน
วันนั้น เขากำลังเดินอยู่ในถนนของเมืองเฉวี่ยโยวอย่างเหม่อลอย
ทว่าอยู่ดีๆสรรพเสียงรอบกายคล้ายหยุดลงทันใด ไม่เหลือเสียงใดเข้าหู
ราวกับผู้คนรอบกายพร้อมใจกันหายไปตัวไป ไร้แม้กระทั่งเสียงลมหายใจ
และตอนนั้น เขาก็หยุดร่างลงเหมือนตอนนี้
จากนั้นเขาก็ค่อยๆพบว่าผู้คนรอบกายที่สัญจรไปมาตามทาง ได้หันไปมองจ้องบางสิ่งเบื้องหลังเขา ราวกับมีอะไรบางอย่างดึงดูดใจของพวกมัน
‘ทุกคนมองอะไรกันแน่…ไฉนถึงได้พร้อมใจกันเงียบเป็นเป่าสากแบบนี้?’
ในตอนนั้นพอบังเกิดความคิดดังกล่าวขึ้น ต้วนหลิงเทียนก็เลยหันกลับไปมองดูให้รู้
และเมื่อสายตาของต้วนหลิงเทียนมองข้ามระยะ ลอดผ่านผู้คนนับร้อยพุ่งดิ่งไปหยุดลง ณ ร่างโค้งเว้าอันสมบูรณ์แบบร่างหนึ่ง แววตาเขาก็เผยความทึ่งขึ้นอย่างไม่รู้ตัว ในใจยังอดลอบชื่นชมไปไม่ได้
‘ช่างเป็นสตรีที่งดงามอะไรจะขนาดนี้…’
วินาทีนั้น เขาจึงได้รู้…ว่าไฉนถนนที่มีผู้คนสัญจรไปมามากมายถึงได้เงียบลงในฉับพลัน ทั้งหมดเป็นเพราะสตรีนางนั้นนั่นเอง!
