“ข้าจะตามหาเจ้าให้เจอ…สตรีที่ข้าต้วนหลิงเทียนนอนด้วย เป็นได้แค่ผู้หญิงของข้าต้วนหลิงเทียนเท่านั้น!”
ต้วนหลิงเทียนยังจำได้ ว่านางจากไปวันนั้นเขายังตะโกนคำดังกล่าวไล่หลังนางไป
เพราะไม่ว่าจะอย่างไร ในความคิดเขาก็เห็นมู่หรงปิงเป็นผู้หญิงของเขาแล้ว
“หญิงชรานั่น…หรือจะเกี่ยวข้องกับนาง?”
“ว่าแต่ถ้าหากนางอยากฆ่าข้าจริง ไฉนไม่ลงมือตั้งแต่วันนั้น…จะส่งคนมาฆ่าข้าเอาป่านนี้ทำไม?”
ในขณะที่พึมพำกับตัวเองง ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกว่า…
หญิงชรานางนั้นไม่น่าจะใช่คนที่มู่หรงปิงส่งมาฆ่าเขา
เพราะถ้าหากมู่หรงปิงอยากให้เขาตายล่ะก็ นางต้องมาลงมือด้วยตัวเองแน่นอน
ถึงหลังจากวันนั้นนางจะบังเกิดอาการสำนึกเสียใจที่ไม่ได้ฆ่าเขา และกลับกลายเป็นอยากฆ่าเขาขึ้นมา ก็ไม่เห็นจำเป็นที่นางจะต้องยืมมือใคร กระทั่งไม่น่าจะกล้ายืมมือใครด้วย
เพราะสุดท้ายแล้วอิสตรีก็ให้ความสำคัญกับความบริสุทธิ์ของตัวเองเป็นที่สุด เป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะเอาเรื่องที่ตัวเองสูญเสียพรหมจรรย์ไปแล้วไปบอกผู้อื่นง่ายๆ…
“หากนางไม่ได้ส่งหญิงชรานั่นมา…แล้วใครเป็นคนทำกันแน่?”
ไม่ทันรู้ตัว ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าตัวเองเจอทางตันเข้าให้ คิดอย่างไรก็คิดไม่ออก!
“แต่ไม่ว่าจะยังไงหากหญิงชราที่คิดฆ่าข้าเกี่ยวข้องกับนางจริงๆล่ะก็…เห็นทีการประลอง 16 มณฑลที่พระราชวังฉินคราวนี้ จะไปไม่ได้แล้วจริงๆ”
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวเสียงเบา
