สองตาหลิวจั่วหลินเริ่มสั่นไหว มันมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยความหวาดกลัว
“ใช่แล้ว…อ่อ ไม่เพียงข้าจะปล่อยเจ้ากลับบ้าน ข้ายังจะติดตามเจ้าไปตระกูลหลินของเจ้าด้วย”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวเสริม
วูบ!
แทบจะทันทีที่ต้วนหลิงเทียนกล่าววาจาดังกล่าวจบคำ หน้าหลิวจั่วหลินก็เปลี่ยนสีไปใหญ่หลวง เร่งถามออกมาเสียงสั่นเครือ “เจ้า…เจ้าเป็นผู้ใด…เจ้าที่แท้เป็นผู้ใดกันแน่!!”
ถึงแม้มันจะโง่งม แต่ยังไม่โง่งมถึงขั้นสิ้นหวัง
ชายหนุ่มชุดม่วงเบื้องหน้าไม่เพียงแต่จะปล่อยให้มันกลับบ้านตระกูลหลิว แต่อีกฝ่ายออกปากว่าจะกลับไปพร้อมกับมันด้วย เช่นนั้นหมายความว่าอีกฝ่ายไม่ได้เกรงกลัวตระกูลหลิวของมันเลย!
ตอนนี้ให้มันหัวช้าแค่ไหน มันก็รู้ดีว่าตนเตะเอาตอเหล็กเข้าอย่างจัง!
ยิ่งไปกว่านั้น ตอเหล็ก ที่ว่า…ยังไม่ได้หวาดกลัวตระกูลหลิวที่อยู่เบื้องหลัง อันเป็นถึง 1 ใน 5 ตระกูลใหญ่ของมณฑลจิ่วโยวแม้แต่น้อย!
“ถ้าเจ้าไม่อยากกลับบ้านตระกูลหลิวของเจ้าก็ได้นะ…งั้นข้าจะช่วยส่งเจ้าลงนรกไปอยู่เป็นเพื่อนตาแก่นั่นให้”
ถูกหลิ่วเฟิงกู่กล่าวถามไม่เลิก เสียงต้วนหลิงเทียนก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเยียบเย็น พาลให้ร่างของหลิวจั่วหลินสะท้านไปอย่างแรง มันรีบลุกขึ้นพรวด ซอยเท้ายิกๆวิ่งกลับตระกูลหลิวหน้าตั้ง สร้างความตกใจให้ผู้คนตามรายทางที่มันวิ่งผ่านไม่น้อย
“เฮ่ย เดี๋ยวนะ…ที่ชนข้าเมื่อครู่มันนายน้อยตระกูลหลิวไม่ใช่เหรอ?”
