ขณะเดียวกันนั้นเอง หลิ่วเฟิงกู่ก็ซัดฝ่ามือทำลายร่างไร้วิญญาณของโจวทง กลางหาวคงเหลือแต่แหวนพื้นที่กลางหมอกเลือด
พอหลิ่วเฟิงกู่สะบัดมืออีกครั้งแหวนพื้นที่วงดังกล่าว ก็ถูกพลังไร้สภาพหอบหิ้วไปส่งถึงตรงหน้าต้วนหลิงเทียน
เห็นการกระทำดังกล่าวต้วนหลิงเทียนก็ไม่เกรงใจ รับไว้แต่โดยดี
เพราะเขารู้ว่าเกรงใจไปก็เท่านั้น
ด้วยนิสัยของหลิ่วเฟิงกู่ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเอาของโจวทงไปใช้เอง…เพราะในสายตาหลิ่วเฟิงกู่ นี่คือสินสงครามของต้วนหลิงเทียน
และมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เขาเลยไม่เกรงใจ
‘แหวนของต้าหลัวจินเซียน…’
พอนึกได้ว่าอย่างไรนี่ก็คือแหวนพื้นที่ของต้าหลัวจินเซียน ในใจต้วนหลิงเทียนจึงอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นและรู้สึกคาดหวังอยู่บ้าง
“ลงไปนั่งคุยกันเถอะ…”
หลังทำลายศพของโจวทงแล้ว หลิ่วเฟิงกู่ก็ชักชวนต้วนหลิงเทียนกับฉินอวี่ให้ไปนั่งคุยในห้องโถงหลักของจวนเจ้าเมือง และยังผายมือให้ต้วนหลิงเทียนนั่งเก้าอี้บนสุด
อย่างไรก็ตามต้วนหลิงเทียนไม่ได้ไปนั่งตำแหน่งนั้น เพียงเลือกหาที่นั่งกลางๆ
ฉินอวี่เองก็ไปหาที่นั่งข้างๆต้วนหลิงเทียน
เห็นแบบนี้หลิ่วเฟิงกู่ก็ไม่ได้นั่งด้านบนสุด แต่ไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับทั้ง 2 คนแทน ซึ่งตำแหน่งอยู่ตำกว่าครึ่งศีรษะ
บางทีตอนนี้ต้วนหลิงเทียนอาจไม่ใช่ต้าหลัวจินเซียน
แต่ในสายตาของหลิ่วเฟิงกู่ ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ต่างอะไรจากต้าหลัวจินเซียนเลย ต่อหน้าตัวตนเช่นนี้มันไหนเลยจะกล้าตีตัวเสมอ
