ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนพึ่งช่วยล้างแค้นให้มันด้วยซ้ำ
เมื่อหลิ่วเฟิงกู่นั่งลง ก็มีอีกคนเดินเข้ามาในโถงหลัก เป็นผู้เฒ่าหง หัวหน้าองครักษ์งูทองที่พึ่งกลับมานั่นเอง
พอเข้ามาในห้องโถงแล้ว ผู้เฒ่าหงก็เดินไปหยุดยืนอยู่เบื้องหลังหลิ่วเฟิงกู่อย่างเงียบงัน
“ต้วนหลิงเทียน…ท่านนับว่าทำให้ข้าประหลาดใจจริงๆ”
หลังผู้เฒ่าหงกลับมา หลิ่วเฟิงกู่ที่นิ่งมานาน ก็มองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยความรู้สึกยากอธิบาย
“ใช้เวลาไปถึงสองปี…คงทำให้เจ้าเมืองหลิ่วต้องรอนานแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มบางๆ
ได้ยินคำของต้วนหลิงเทียน ไม่ว่าจะเป็นฉินอวี่ที่นั่งข้างๆ หลิ่วเฟิงกู่ แม้กระทั่งผู้เฒ่าหงก็อดไม่ได้ที่จะคันปากยุบยิบ
ผู้ที่พึ่งขึ้นสวรรค์มายังหลิงหลัวเทียนได้ครึ่งปี จากไปแค่ 2 ปีก็มีพลังฝีมือเข่นฆ่าต้าหลัวจินเซียนได้แล้ว!
หากเรื่องนี้เผยแพร่ออกไป ทั้งหลิงหลัวเทียนต้องสะเทือน!
แต่ต้วนหลิงเทียนกลับพูดออกมาราวกับยังใช้ไม่ได้…
“ต้วนหลิงเทียนท่านคงไม่รู้…เมื่อครึ่งปีก่อนท่านเจ้าเมืองกังวลเรื่องท่านแทบตาย ด้วยกลัวว่าท่านจะถูกโจวทงนั่นเข่นฆ่าตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลม”
ผู้เฒ่าหงมองต้วนหลิงเทียนพลางถอนหายใจ “ใครจะไปคิดว่าหลังจากนั้นผ่านไปแค่ 6 เดือน ท่านจะพาโจวทงมันกลับมาที่นี่ได้ในสภาพสาหัส…ช่วยให้ใต้เท้าเจ้าเมืองฆ่ามันล้างแค้นนายน้อยเฉียน!”
“ถูกโจวทงฆ่าตัดไฟตั้งแต่ต้นลม?”
