คราวนี้มันหาเรื่องคิดไม่ซื่อกับต้วนหลิงเทียนเอง! ต่อให้ต้วนหลิงเทียนไม่ได้ทำข้อตกลงอะไรกับหลิ่วเฟิงกู่มาแต่แรก มันก็ไม่อาจหนีพ้นความตายอยู่ดี!!
การแค่นคำตะคอกด้วยน้ำเสียงเย็นชาของโจวทงนั้นแฝงพลังเอาไว้ เช่นนั้นพอดังเข้าหูของหลิ่วเฟิงกู่ ก็ทำให้แก้วหูของผู้แซ่หลิ่วสะท้านไปด้วยความเจ็บปวดอยู่บ้าง…
อย่างไรก็ตามสิ่งนี้กลับเป็นการปลุกหลิ่วเฟิงกู่จากภวังค์อื้ออึง! แต่เดิมที่ไม่ทราบว่าฝันไปอยู่หรือไม่ ก็ได้ตื่นขึ้นมาเพราะความเจ็บปวดโดยสมบูรณ์ “ข้าไม่ได้ฝัน ข้าไม่ได้ฝันไปจริงๆ!”
หลังจากดึงสติกลับมาแล้ว หลิ่วเฟิงกูก็มองสบตากับโจวทงที่กำลังจ้องมาด้วยอาฆาต ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังร่า แลดูสาสมใจนัก!
“ฮ่าๆๆ….ฮ้า ฮ่าๆๆๆ!!!”
หลังระเบิดเสียงหัวเราะระลอกแรกจบ หลิ่วเฟิงกู่ก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะต่ออีกรอบ!
วู้มม!!
และในขณะที่หลิ่วเฟิงกู่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังร่า ผู้เฒ่าหงข้างๆก็คืนสติ จากนั้นก็รีบผละออกจากร่างหลิ่วเฟิงกู่เหินลงไปด้วยความฉับไว ค่อยเร่งเปล่งพลังไร้สภาพขุมหนึ่งออกไปดั่งม่านสุดไพศาล ปิดกั้นเสียงของหลิ่วเฟิงกู่ไม่ให้ตกลงไปยังเบื้องล่าง…
เพราะนี่เป็นเรื่องที่เกี่ยวพันกับชีวิตของผู้พิทักษ์อันับ 1 ของมณฑลจิ่วโยว โจวทง…
คนรู้น้อยเท่าไรยิ่งดี!
