ลุมิได้อยู่ในระดับเดียวกันเลย
แต่กำรโจมตีของคนตระกูลฉำงซุนนั้นเป็นวรยุทธ์ใหญ่โตขณะที่อีกฝ่ำยใช้เพียงกำรโจมตีธรรมดำ
ผู้ฝึกตนชั่วร้ำยคนนี้ก็อำจยังมีไพ่ตำยทรงพลังอื่นอยู่
เมื่อเห็นว่ำเจียงผิงอันไม่ตำย สีหน้ำของเซี่ยงเสียก็ด ำคล ้ำ พลังป้องกันของเจ้ำนี่แข็งแกร่งเพียงนี้เชียวหรือ
นอกจำกนั้น หำกหมัดของเขำถูกโล่สีด ำเข้ำ เขำก็จะถูกตอบโต้ด้วยฤทธิ์อัสนี
แม้อัสนีเช่นนี้จะท ำร้ำยเขำไม่ได้ แต่พลังป้องกันของอีกฝ่ำยก็ผิดมนุษย์เกินไป หยุดกำรโจมตีของยอดฝีมือขั้นปลำยขอบเขตหลอมสุญตำอย่ำงเขำไว้ได้ด้วย
ผู้ฝึกตนซึ่งอยู่ไม่ห่ำงไปนักตกใจเสียยิ่งกว่ำ
ผู้ฝึกตนคนนี้เป็นสัตว์ประหลำดหรือ? กระทั่งกำรโจมตีของยอดฝีมือขั้นปลำยขอบเขตหลอมสุญตำยังรับได้!
แม้หลีหม่ำนก็ตกใจ เขำงุนงงเสียยิ่งกว่ำ เจียงผิงอันควรฉวยโอกำสจำกกำรป้องกันเมื่อครู่ใช้ยอดสมบัติโจมตีสวน เหตุใดเจียงผิงอันจึงไม่ใช้ยอดสมบัติ?
เจียงผิงอันค่อย ๆ ลุกขึ้นจำกพื้น มองวิญญำณร้ำยทั้งหลำยที่ยังไม่สลำยตัว ก่อนจะตะโกนเสียงดัง “ข้ำช่วยพวกเจ้ำล้ำงแค้นได้ เต็มใจสู้ร่วมกับข้ำหรือไม่!”
วิญญำณร้ำยเหล่ำนี้ไร้สติ แต่พวกมันยังมีสัญชำตญำณอยู่เล็กน้อย
พวกมันต้องกำรล้ำงแค้น ต้องกำรกลืนกินสำรเลวที่ฆ่ำพวกมัน
ทว่ำ พวกมันไร้ก ำลังล้ำงแค้น แต่เหมือนมนุษย์ผู้นี้จะมีหนทำง
ไม่ว่ำจริงหรือไม่ นี่ก็คือโอกำสสุดท้ำย พวกมันจึงเหินไปหำ รวมเป็นหนึ่งกับร่ำงของเจียงผิงอันโดยสัญชำตญำณ
หลีหม
