่ำนและคนอื่น ๆ เบิกตำกว้ำง
เขำกล้ำดูดซับวิญญำณร้ำย บ้ำไปแล้วหรือ? นั่นแลกมำด้วยชีวิตของตัวเองทั้งชีวิตเลยนะ!
วิญญำณร้ำย ผีสำง วิญญำณแค้น สิ่งเหล่ำนี้ส ำหรับผู้ฝึกตนล้วนร้ำยแรงถึงชีวิต หำกเข้ำใกล้ก็จะท ำให้อำยุขัยเสียหำย
นี่เขำท ำอะไรอยู่?
“ดูซิว่ำเจ้ำจะรับหมัดเหลำจื่อได้สักกี่หมัดเชียว!”
เซี่ยงเสียรู้อยู่นำนแล้วว่ำเจียงผิงอันดูดซับวิญญำณร้ำยได้ จึงมิได้ตกใจ
แม้เซี่ยงเสียจะตกใจในพลังป้องกันของเจียงผิงอันอย่ำงแท้จริงแต่ขอเพียงเขำยังโจมตีต่อไป อีกฝ่ำยก็หยุดเขำมิได้แน่
เขำจะฆ่ำคนผู้นี้เสียเพื่อระบำยโทสะ
ยำมประชิดตัวเจียงผิงอันในหนึ่งก้ำว เจียงผิงอันก็รีบใช้อัสนีพริบตำเลี่ยงหลบ
ขณะเดียวกันก็ทิ้งเจียงผิงอันร่ำงโปร่งแสงผู้หนึ่งไว้
เซี่ยงเสียฟำดหมัดเข้ำใส่ ทะลวงผ่ำนร่ำงโปร่งแสงนั้นทันที่
“ลูกไม้ขยะอะไร ของพรรค์นี้จะมีประโยชน์อะไร…”
ทว่ำ ขณะที่เซี่ยงเสียยังคิดไม่ทันสิ้นค ำ เขำก็ต้องผงะเมื่อพบว่ำอำยุขัยของตนถูกร่ำงโปร่งแสงนี้กลืนกิน!
เซี่ยงเสียแตกตื่น ถอยออกมำทันที่ มองร่ำงโปร่งแสงตรงหน้ำอย่ำงขวัญผวำ
“นี่มันบ้ำอะไรกัน!”
อำยุขัยคือหนึ่งในสิ่งที่ผู้ฝึกตนให้ค่ำเป็นที่สุด อำยุขัยสิ้นสุดลงยำมใด ทุกเกียรติยศ กำรฝึกฝน และสถำนะจะหำยไปสิ้น
ผู้ฝึกตนชั่วร้ำยมิได้เดินตำมเส้นทำงที่ถูกต้อง พวกเขำมักฝึกฝนวิชำชั่วร้ำย ใช้อำยุขัยของตนพัฒนำกำรฝึกฝน แม้ควำมเร็วกำรพัฒนำจะสูง แต่อำยุขัยของพวกเขำจะมีน้อยกว่ำผู้ฝึ
