ว่าหากบุรุษผู้นั้นอยู่เบื้องหน้า และอาจารย์ป้าของนางกำลังจะลงมือเข่นฆ่าสังหารอีกฝ่าย นางไม่พ้นต้องออกตัวปกป้องบุรุษผู้นั้นแน่นอน แม้ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิตก็ตามที…
อาจเป็นเพราะ นางโทษว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของนาง…
อาจเป็นเพราะ……
นางถูกบุรุษที่พบกันเพียงครั้งแต่พรากความบริสุทธิ์ของนางไป ทำให้หลงเข้าแล้วก็เป็นได้…
“ลืมมันไปเถอะ…ในเมื่อเจ้าไม่อยากพูดก็อย่าได้พูดแล้ว”
เมื่อเห็นแววตาพร่ามัวเลื่อนลอยของมู่หรงปิง ประมุขนิกายสือหังเซียนก็ได้แต่ถอนหายใจ กล่าวออกมาด้วยสีหน้าแววตาอ่อนล้า “ปิงเอ๋อ อาจารย์ป้าเหนื่อยแล้ว…เจ้ากลับไปพักเถอะ”
“ค่ะ”
มู่หรงปิงที่คืนสติ ก็เร่งกล่าวตอบคำแล้วจากไป
ทว่าหลังจากที่มู่หรงปิงจากไปได้ไม่ทันไร สีหน้าแวววตาอ่อนล้าของประมุขนิกายสือหังเซียนก็หวนกลับมาดุดันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า!
“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นผู้ใด…ข้าไม่มีวันยอมให้เจ้าทำร้ายปิงเอ๋อเด็ดขาด!”
“ต่อให้ข้าต้องขุดดินลึก 3 ฉื่อเพื่อหาเจ้า ข้าก็จะหาเจ้าให้พบแล้วฆ่าเจ้าให้ตาย ตัดปัญหาในวันหน้า!!”
ในแววตาของประมุขนิกายสือหังเซียนเต็มไปด้ววยเจตนาฆ่าฟันอันน่ากลัวนัก ราวกับหากไม่ได้เข่นฆ่าศัตรูร้อยคนพันคน ก็ยากระงับเจตนาฆ่าฟันดังกล่าวได้
“ประเทศอมตะอวิ๋นเหยียน พระราชวังฉิน มณฑลจิ่วโยว เมืองเฉวี่ยโยว…”
