ากไปใหญ่”
“อย่าห่วงเลย ไม่ช้าก็เร็วเขาตายแน่”
เจียงผิงอันรู้ว่าเมิ่งจิงท้าทายซือถูหลิงเฟิงก็เพื่อล้างแค้นให้เขา
“อย่าพูดเรื่องนั้นเลย ข้าต้องตั้งใจฝึกฝน ยังมีสารเลวอีกคนต้องจัดการ” เสียงของเมิ่งจิงเปี่ยมความแค้นเคือง
เจียงผิงอันรู้ว่าเมิ่งจิงก าลังพูดถึงใคร
เหลียงเซียวหง บุตรศักดิ์สิทธิ์ของแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อคือตัวการฆ่าบิดาของเมิ่งจิง
คนผู้นี้แข็งแกร่งยิ่ง เขาก้าวตามเส้นทางของมหาจักรพรรดิก าราบอัจฉริยะจากเผ่าพันธุ์มากมาย ยังไม่เคยแพ้พ่ายแม้สักครั้ง
“ต้องดูแลตนเองให้ปลอดภัยนะ” เจียงผิงอันเตือน
“นั่นมันค าพูดข้า เจ้าบุ่มบ่ามกว่าข้าเป็นไหน ๆ หากมิใช่เจ้ารอขึ้นบัลลังก์รับต าแหน่งเจ้านิกายอยู่ที่แดนอุดร ข้าก็สงสัยแล้วว่าเจ้าจะบุกมาที่หทัยแผ่นดิน ล้างแค้นคนจากหอต าราเทียนเต้า”
เมิ่งจิงบ่นอุบ
เจียงผิงอัน “…”
พยาธิน้อยในท้องนางนี้เดาถูกเผง
ทั้งสองจบการสนทนา
จิตสัมผัสของยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการไม่ปรากฏมาหนึ่งวันแล้ว รออีกสักสองวัน หากยังไม่ปรากฏขึ้นอีก เขาก็จะนั่งเรือเหาะไป‘มอบของขวัญ’ แก่ตระกูลฉางซุนถึงบ้าน
ทว่า ขณะที่เจียงผิงอันก าลังรอ แดนดินพลันสะท้าน ทั่วทั้งเมืองเทียนหมิงเริ่มทรุดตัวกะทันหัน
สีหน้าของเจียงผิงอันแปรเปลี่ยน รีบเหินขึ้นสู่อากาศ
ยามเขาเหินออกมา เมืองทั้งเมืองก็ถล่มสู่พื้นอย่างสมบูรณ์!
นอกจากอาคารของหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลและจวนเจ้าเมืองซึ่งมีโล่คุ้มกันรอดมาได้ สิ่งปลู
