ไม่นานในสายตาของเจิ้งชิว ต้วนหลิงเทียนและฉินอวี่ ก็มาถึงส่วนตะวันออกของเมืองประจำมณฑลจิ่วโยว จนพบเห็นกำแพงประหนึ่งเมืองในเมือง และภายในก็มีสิ่งปลูกสร้างแลดูใหญ่โตราวพระราชวัง ก่อสร้างด้วยอิฐแดงกระเบื้องทอง แลดูงดงามละลานตานัก
‘นี่น่ะเหรอจวนผู้ว่า’
มองไปยัง สถานที่ๆกินอาณาบริเวณกว้างขวางราวกับเป็นเมืองอีกเมือง อันกินพื้นที่ส่วนใหญ่ของทางตะวันออกไปเกือบหมด ต้วนหลิงเทียนกับฉินอวี่อดไม่ได้ที่จะชมดูจนละลานตาอยู่บ้าง
เรียกว่าอาศัยแค่พื้นที่จวนผู้ว่า…ก็ใหญ่โตกว่าเมืองเฉวี่ยโยวถึง 2 เท่าแล้ว!
“แม้ไร้อาคมห้ามบิน แต่จวนผู้ว่าของพวกเรามีกฏห้ามมิให้ตัวตนที่พลังฝึกปรือต่ำกว่าต้าหลัวจินเซียนเหินบินในเขตจวนเด็ดขาด! กระทั่งจะล่วงล้ำข้ามผ่านกำแพงจวนมาแค่ก้าวเดียวก็ไม่ได้…ผู้ใดฝ่าฝืนต้องรับโทษสถานหนัก!!”
ในขณะที่เหินนำต้วนหลิงเทียนกับฉินอวี่บินลงต่ำคล้ายจะลงจอดหน้าประตูทางเข้าจวนขนาดมหึมา เจิ้งชิวก็ไม่ลืมที่จะกล่าวเตือนต้วนหลิงเทียนกับฉินอวี่เรื่องนี้
พอต้วนหลิงเทียนได้ยินดังนั้นก็ลองกวาดตาดูทั่วๆ
จึงพบว่า
แม้จะมีผู้คนมากมายเข้าออกจวนผู้ว่า แต่ทั้งหมดอาศัยการเดินเท้าผ่านเข้าออกทางประตูทั้งสิ้น และผู้ที่คิดจะเดินทางผ่าน ก็จำต้องบินอ้อมเอา…
ราวกับมีม่านพลังต้องห้ามแตะถูกตาย กางกั้นเอาไว้อย่างไรอย่างนั้น…
“คาระท่านผู้อาวุโสเจิ้งชิว”
