ชายวัยกลางคนที่ร่างกายสูงแลดูกำยำประหนึ่งหอคอยเหล็ก ผู้ที่เร่งรีบเดินทางมาหาเซี่ยเจี๋ย นายท่านลำดับที่ 3 ของตระกูลเซี่ยจนหนวดเคราต้องลมฟูฟ่องมองไปคล้ายสิงโต กำลังเบิกตากว้างปานลูกวัวแรกเกิดมองถามชายมอซอเบื้องหน้าเสียงหนักอย่างเกรี้ยวกราด
“พี่รอง นี่ท่านกำลังพูดเรื่องอันใดกัน ข้าไม่เห็นรู้เรื่อง?”
เผชิญหน้ากับคำถามที่คล้ายจะเป็นคำตำหนิของชายวัยกลางคนร่างใหญ่ เซี่ยเจี๋ยเพียงเหลือบมองอีกฝ่ายผ่านๆ ก่อนที่จะง่วนอยู่กับการรดน้ำต้นไม้ในสวนต่อ…
“ฮึ่ม! หากไม่ใช่เพราะเจ้า…ในตระกูลเซี่ยเรายังจะมีใครกล้าพานางไปส่งแดนสมรภูมิ!? เจ้ามิรู้หรือไรว่าอาศัยพลังของนางตอนนี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่นางจะเอาตัวรอดในแดนสมรภูมิได้โดยลำพัง!!”
ชายวัยกลางคนที่กำลังกล่าวด้วยอาการเดือดดาลผู้นี้ ก็คือนายท่านลำดับที่ 2 แห่งตระกูลเซี่ย ‘เซี่ยเถี่ย’ มันมองเซี่ยเจี๋ยด้วยสีหน้ามืดดำกล่าวจี้ถามออกมาอีกรอบ
“พี่รองเรื่องบางเรื่องหากมิมีหลักฐาน ท่านอย่าได้กล่าวโทษผู้อื่นซี้ซั้วเสียประเสริฐกว่า…วันนี้ต่อให้เป็นพี่ใหญ่มาที่นี่ ข้าก็ยังขอตอบคำเดิม ข้าไม่เข้าใจว่าท่านกำลังพูดเรื่องอะไร…”
เซี่ยเจี๋ยกล่าวปฏิเสธหน้าตาย ทำราวกับทุกสิ่งที่พี่รองกล่าวหามันนั้น เหลวไหลที่สุด!
“เซี่ยเจี๋ย!!”
