เซี่ยเถี่ยถลึงตากลมใหญ่มองจ้องเซี่ยเจี๋ยเขม็ง ตะคอกเสียงเย็นชาว่า “ข้ารู้ดีว่าเพราะเรื่องราวในปีนั้น เจ้าเลยจงเกลียดจงชังทั้งคับแค้นข้ากับพี่ใหญ่นัก…แต่ตอนนี้ข้ากำลังถามเจ้าถึงเรื่องหนิงเสวี่ย เจ้าอย่าได้โยงไปยังเรื่องเมื่อปีนั้นด้วยอารมณ์ได้หรือไม่?!”
“นอกจากนี้ข้าลองถามตัวเองดู ก็ตอบเจ้าได้ไม่ละอาย ว่าที่ข้ากับพี่ใหญ่กระทำไปล้วนทำเพื่อเจ้าทั้งสิ้น..”
“หากสตรีนางนั้นไม่ตาย…ป่านนี้เจ้าคงตายไปแล้ว!!”
“ที่ข้ากับพี่ใหญ่กระทำ ทั้งหมดล้วนเพื่อปกป้องเจ้า!!”
เสียงกล่าวของเซี่ยเถี่ยยิ่งมายิ่งหนักขึ้นเรื่อยๆ
“ล้วนทำเพื่อข้า? ปกป้องข้า?”
ได้ฟังวาจาดังกล่าว อยู่ๆเซี่ยเจี๋ยก็เงยหน้าขึ้นมาทันที แววตาใต้เส้นผมหยิกมอซอฉายแววคมกล้า กล่าวออกด้วยน้ำเสียงเสียดสีว่า “ข้าว่า…พวกท่านทำเพื่อตระกูลเซี่ยมากกว่ากระมัง? ข้าขอบอกต่อท่าน ในตอนนั้นเพื่อนางแล้ว ข้ายินดีตัดขาดตระกูลเซี่ย! เพื่อให้ทุกสิ่งที่ข้ากระทำจักได้มิข้องเกี่ยวกับตระกูลเซี่ยอีกต่อไป! ไม่ชักนำเภทภัยมาสู่ตระกูล!!”
“แต่พวกท่านเล่า พวกท่านทำอะไร!? พวกท่านจงใจวางหลุมพรางกันข้าออกไป สุดท้ายก็เห็นดีกับพวกมันฆ่านางทิ้ง!!”
“พี่รองท่านสมควรรู้ดีว่าตอนนี้ข้ายังมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร…หากใจข้าไม่คิดจะแก้แค้นให้นางให้จงได้ ตัวข้าไหนเลยจะทนอยู่มาถึงวันนี้!!”
ยิ่งกล่าวสีหน้าของเซี่ยเจี๋ยก็ยิ่งดุร้ายบิดเบี้ยว เปี่ยมล้นไปด้วยความอาฆาตแค้นนัก!
