“พอคิดถึงเรื่องนี้…ข้าจำได้ว่าหลังจากมาถึงเมืองเฉวี่ยโยวได้สักพัก ข้าเองก็ลองศึกษาเรื่องศาสตร์แห่งการหลอมเช่นกัน…แน่นอนว่าเพราะยังไม่มีเพลิงอมตะ ที่ข้าศึกษาได้ก็มีแต่เรื่องพื้นฐานเท่านั้น…”
กล่าวถึงจุดนี้หลิ่วเฟิงกู่ก็คลี่ยิ้มขื่นขมออกมา “ในตอนนั้นข้ายังเสียใจอยู่บ้าง…ว่าไฉนตอนที่ข้ายังอยู่ในระนาบโลกียะข้าถึงไม่ศึกษาเรื่องพวกนี้ไว้บ้าง…”
“ในเมื่อเจ้าเมืองเองก็ดูอยากจะเก็บเพลิงอมตะไว้ใช้เอง…เช่นนั้นไฉนถึงบอกให้ข้ารู้ล่ะ แถมยังจะมอบให้ข้าหลังจากที่ข้าช่วยล้างแค้นได้สำเร็จแล้วอีก?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“สาเหตุที่ข้าบอกเจ้าถึงเรื่องเพลิงอมตะ…”
เผชิญหน้ากับคำถามของต้วนหลิงเทียน หลิ่วเฟิงกู่ก็กล่าวตอบออกไปตามตรง
“หนึ่งเลยเป็นเพราะข้าไม่รู้ว่าตัวข้าจะทะลววงถึงต้าหลัวจินเซียนได้หรือไม่…หากต่อไปข้าไม่อาจทะลวงงถึงขอบเขตต้าหลัวจินเซียนได้จริงๆ ความลับนี้ก็ไม่ต่างอะไรจากเน่าอยู่ในท้องข้า มิสู้ให้คนที่อาจใช้ประโยชน์ได้มากกว่า…”
