หยางกงผิงที่สูญเสียแขนขาไป เมื่อมาถึงก็ยืนเก้ๆกังด้วยขาข้างเดียว สีหน้าแลดูซึมเซาสิ้นสูญความฮึกเหิมถือดีอย่างในอดีตโดยสมบูรณ์ ลึกลงไปในแววตาคล้ายปิดซ่อนความเกลียดชังเอาไว้ตลอดเวลา…
“ท่านพี่…ตกลงได้เรื่องเช่นไรบ้าง?”
เหมียวไหลเฟิ่ง ไปพยุงร่างสามีค่อยหันไปมองถามพี่ชายด้วยน้ำเสียงท่าทางสงสัย
“ทุกอย่างผิดเพี้ยนไปหมด…ท่านเจ้าเมืองไม่มีความคิดช่วงชิงวรยุทธ์อมตะทั้งเวทย์พลังของต้วนหลิงเทียนนั่นเลย! เป็นข้าคาดการณ์ผิดพลาด!!”
เหมียวไหลหลงกล่าวออกเสียงหนัก
“อะไร!?”
แทบจะทันทีที่เหมียวไหลหลงกล่าวจบคำ หน้าเหมียวไหลเฟิ่งกับหยางผิงก็เปลี่ยนสีไปทันที
ต้องทราบด้วยว่าตอนนี้พวกมันทั้ง 3 ได้แต่พึ่งพาเจ้าเมืองเฉวี่ยโยวเรื่องแย่งชิงวรยุทธ์อมตะทั้งเวทย์พลังของต้วนหลิงเทียน เป็นการล้างแค้นเท่านั้น…
เพราะจากที่เหมียวไหลหลงบอก เจ้าเมืองผู้นี้มีนิสัยรอบคอบนัก หลังจากได้วรยุทธ์อมตะกับเวทย์พลังของต้วนหลิงเทียนแล้ว เพื่อตัดไฟเสียตั้งแต่ต้นลมไม่เป็นการทิ้งเภทภัยอะไรไว้เบื้องหลัง ย่อมไม่มีทางปล่อยให้ต้วนหลิงเทียนหลือลมหายใจอยู่ต่อแน่!
แต่ตอนนี้เหมียวไหลหลงกลับมาบอกพวกมันว่า…
เจ้าเมืองเฉวี่ยโยวของพวกมัน กลับไม่มีความคิดช่วงชิงวรยุทธ์อมตะทั้งเวทย์พลังของต้วนหลิงเทียนเลย?
