“ข่าวที่กำลังลืออยู่ตอนนี้…เรื่องที่เจ้าเมืองคิดสงวนที่ไปยังจวนผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยว 1 ใน 2 ไว้ให้ต้วนหลิงเทียน เดิมข้าคิดว่าเป็นเพียงสิ่งที่ท่านเจ้าเมืองใช้สร้างบุญคุณให้ต้วนหลิงเทียนเพื่อจะได้รับวรยุทธ์อมตะทั้งเวทย์พลัง…แต่ตอนนี้เจ้าเมืองกลับไร้ความคิดช่วงชิง เช่นนั้นมิได้หมายความว่าตั้งใจส่งต้วนหลิงเทียนไปยังจวนผู้ว่าการมณฑลจิ่วโยวจริงๆหรอกหรือท่านพี่?”
หยางกงผิงเอ่ยออกเสียงหนัก สองตามองจ้องเหมียวไหลหลงเขม็งเพื่อรอฟังคำตอบ
หากมีคนนอกอยู่หยางกงผิงจะเรียกเหมียวไหลหลงว่า ‘ท่านผู้บัญชาการ’ แต่หากอยู่กันส่วนตัวมันมักจะเรียกอีกฝ่ายว่าท่านพี่ตามภรรยา
“มิผิด เจ้าเมืองวางแผนส่งต้วนหลิงเทียนไปแต่แรกจริงๆ…ยิ่งไปกว่านั้นทั้งหมดที่กระทำลงไป ข้าฟังจากวาจาของเจ้าเมืองแล้ว ไม่พ้นเป็นแค่ความพยายามในการผูกมิตรกับต้วนหลิงเทียนเท่านั้น!”
เหมียวไหลพยักหน้า
“ผูกมิตรกับต้วนหลิงเทียน!?”
หน้าหยางกงผิงจมลงทันใด “หรือ…เรื่องที่ต้วนหลิงเทียนอายุไม่ถึงร้อยปีจะเป็นความจริง?”
“ถึงมันยากจะเชื่อเพียงใด…แต่มันเป็นเรื่องจริง!”
