เหมียวไหลหลงพยักหน้าอีกรอบ “อีกทั้งหลังจากข้าได้ยินคำพูดของเจ้าเมืองแล้ว ดูเหมือนว่าท่านเจ้าเมืองจะรู้จักต้วนหลิงเทียนดีไม่น้อย ท่านบอกว่าคนอย่างต้วนหลิงเทียนเป็นพวกยอมตายไม่ยอมจำนน มันไม่มีทางมอบวรยุทธ์อมตะทั้งเวทย์พลังออกมาเพราะถูกบีบคั้นแน่…เช่นนั้นท่านเจ้าเมืองจึงเลือกหนทางเพาะสร้างไมตรี หมายผูกมิตรกับต้วนหลิงเทียนตั้งแต่เนิ่นๆก่อนที่ต้วนหลิงเทียนจะเป็นตัวตนที่สูงส่งเกินเอื้อม!!”
“ท่านพี่…เช่นนั้นมิใช่พวกเราได้แต่เฝ้ามองต้วนหลิงเทียนออกจากเมืองเฉวี่ยโยวไปยังมณฑลจิ่วโยวหรือไร และหากมันไปถึงจวนผู้ว่ามณฑลจิ่วโยวขึ้นมาจริงๆ หลังจากนี้หากพวกเราคิดจัดการมันอีกไม่ยากแล้วหรือ พวกเราต้องลืมเลือนความแค้นนี้จริงๆ…”
เหมียวไหลเฟิ่งกล่าวออกมาด้วยสีหน้าไม่ยินยอม
“แน่นอนว่าพวกเรามิอาจลืมได้”
เหมียวไหลหลงกล่าวออกเสียงหนัก “อย่างไรก็ตามพวกเราไม่มีพลังมากพอจะหยุดต้วนหลิงเทียนมิให้ไปยังมณฑลจิ่วโยวได้…สิ่งที่พวกเราทำได้ตอนนี้ คืออยู่ในค่ายกองทัพมังกรเงินหรือในเมืองเฉวี่ยโยวอย่างสงบ!”
“ข้าอยู่กับท่านเจ้าเมืองมาหลายปี ข้ารู้นิสัยท่านเจ้าเมืองดี…ในเมื่อผู้อื่นหวังผูกมิตรกับต้วนหลิงเทียนเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้พวกเรากระตุกขาหลังต้วนหลิงเทียนอีกแน่นอน!”
