หากทว่าบริเวณหน้าอกของชายชราผู้นี้กลับแลดูเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษ เพราะมันมีลายปักรูปงูสีทองอยู่!
และหากมองให้ละเอียดจะพบว่า
บนหัวของงูสีทองนั่น มีมงกุฏเล็กๆปักอยู่ด้วย!
“กลัวว่าการบังคับมันต่างหาก ถึงจะทำให้ข้าเสียใจจริงๆ…”
คล้ายหลิ่วเฟิงกู่คุ้นชินกับการปรากฏตัวอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียงของชายชราผู้นี้ดีแล้ว “ข้าเองก็ให้ท่านไปลองตรวจสอบมันดูแล้วมิใช่หรือ…ท่านเองก็สมควรเห็นลักษณะนิสัยของมันมาไม่น้อย…ท่านคิดว่ามันเป็นคนที่ยอมให้ผู้ใดมาบีบคั้นหรือไม่?”
พอนึกถึงชายหนุ่มในชุดสีม่วงที่ไม่ธรรมดานั่นขึ้นมา ชายชราก็ได้แต่เงียบไป
“มันนับเป็นมังกรในหมู่มนุษย์จริงๆ…”
สองตาหลิ่วเฟิงกู่ทอประกายจ้า กล่าวว่า “คนเช่นนี้เป็นการดีเสียกว่าที่จะผูกมิตรด้วย ไม่อาจสร้างความบาดหมางด้วยได้เด็ดขาด! ข้ามีสังหรณ์อันแรงกล้า…ว่ามีเพียงมันเท่านั้นที่ช่วยข้าจัดการกับสารเลวนั่นได้”
“คุณชายเฉียน…”
ร่างชราสะท้านไปทันใด ในแววตาเผยประกายสั่นไหว ไม่นานก็เริ่มกลายเป็นความเศร้าสลด
ในบรรดาผู้ที่ติดตามรับใช้หลิ่วเฟิงกู่นั้น นับว่าชายชราผู้นี้อยู่มานานที่สุด
ยิ่งไปกว่านั้นมันยังเป็นผู้ที่เดินทางออกจากมณฑลจิ่วโยวมาเมืองเฉวี่ยโยวแห่งนี้พร้อมกับหลิ่วเฟิงกู่…
ศิษย์ส่วนตัวของหลิ่วเฟิงกู่ มันเองก็คอยเลี้ยงดูมา…
“ผู้เฒ่าหง…”
