น่าแปลกใจไม่น้อย!
“เมื่อไม่นานมานี้ผู้บัญชาการกองทัพมังกรดำของเจ้า เฉินเฉวียนป้า เคยมาเข้าพบข้า และบอกว่าเจ้าอยากได้เคล็ดวิชาบ่มเพาะระดับเหลืองที่ข้ามอบให้มันอย่างเคล็ดผลึกรัศมีลี้ลับ…หากข้าเดาไม่ผิด เจ้าสมควรบีบคั้นเหมียวไหลหลงจนมันส่งเคล็ดวิชาผลึกรัศมีลี้ลับนั่นให้เจ้าแล้วใช่หรือไม่?”
พอหลิ่วเฟิงกู่กล่าวประโยคนี้จบคำ สายตามันก็มองจ้องต้วนหลิงเทียนเขม็งอีกรอบ
ด้านต้วนหลิงเทียนพอได้ยิน สีหน้าแต่เดิมที่เคยสงบ ก็แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย
อย่างไรก็ตามแม้สีหน้าเขาจะเปลี่ยนไปแค่เพียงเล็กน้อย ทว่าหลิ่วเฟิงกู่ที่จับจ้องมองมาตาเขม็งย่อมสังเกตเห็นได้ชัดเจน “ดูเหมือนข้าจะเดาถูกจริงๆ…”
พอเห็นต้วนหลิงเทียนเริ่มโค้งคิ้วขึ้น และให้ความรู้สึกระวังตัวขึ้นเล็กน้อย หลิ่วเฟิงกู่ก็กล่าวสืบต่อว่า “เจ้าอย่าได้กังวลไป ข้าไม่คิดจะมาหาความเรื่องนี้…”
“หืม?”
คราวนี้ต้วนหลิงเทียนอดไม่ได้ที่จะประหลาดใจแล้วจริงๆ เมื่อได้ยินวาจาดังกล่าวของหลิ่วเฟิงกู่
เพราะในความคิดเขา ในเมื่อหลิ่วเฟิงกู่รู้เรื่องนี้แล้ว สิบในสิบสมควรลงมือจัดการเขารวมถึงเหมียวไหลหลงทั้งคู่!
แต่ไม่คิดเลยว่าหลิ่วเฟิงกู่กลับบอกออกมาก่อน ว่าไม่ติดใจเอาความเรื่องนี้
