แววตานั่น…ยังประหนึ่งเคียดแค้นศัตรูฆ่าบิดาชิงภรรยา!
“เช่นนั้น…ข้าจึงหวังว่าในสักวัน เมื่อเจ้ามีพลังฝีมือสูงมากพอ เจ้าจะจับตัวมันมาส่งให้ข้าถึงเบื้องหน้า และให้ข้าฆ่ามันด้วยตัวเอง!”
หลิ่วเฟิงกู่กล่าวออกมารวดเดียวจบ และพอพูดจบความเยียบเย็นในแววตาก็ค่อยๆหายไป
“ท่านเจ้าเมือง นี่ท่านจะไม่ประเมินข้าสูงไปหน่อยหรือ…”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยออกเสียงเบา “คนที่กระทั่งท่านเจ้าเมืองยังฆ่าไม่ได้…ไฉนเจ้าเมืองจึงคิดว่า วันหน้าข้าต้วนหลิงเทียนคนนี้จะจับตัวมันกลับมาเป็นๆเพื่อให้ท่านฆ่าได้เล่า?”
“ทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าเป็นผู้ที่พึ่งขึ้นสวรรค์มาเมื่อครึ่งเดือนก่อน และเป็นเพราะตอนนี้เจ้าก็ยังเป็นแค่เซียนอมตะสวรรค์เท่านั้น!”
หลิ่วเฟิงกู่มองไปยังต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาร้อนแรง กล่าวออกเสียงเข้ม
“หืม? เรื่องที่คนของกองทัพมังกรเงินพูดออกมาวันนั้น ไม่มีใครเชื่อสักคน…หรือท่านเจ้าเมืองจะเชื่อ?”
ต้วนหลิงเทียนยิ้ม
เพราะถึงแม้วันนั้นไป่ฟูฉางของกองทัพมังกรเงินจะบอกว่าเขาเป็นเพียงผู้ที่พึ่งขึ้นสวรรค์มายังหลิงหลัวเทียนเมื่อครึ่งเดือนก่อน แต่ไม่มีใครเชื่อคำพูดของมันเลย
สุดท้ายแล้วนี่ก็เป็นเรื่องธรรมดา
ผู้ที่พึ่งขึ้นสวรรค์มายังหลิงหลัวเทียนได้แค่ครึ่งเดือน จะไปมีพลังมากพอปะทะรับมือ ถึงขั้นทำร้ายแม่ทัพของกองทัพมังกรเงินจนพิการได้ยังไง?
