“ตอนแรกข้าเองก็ไม่เชื่อหรอก…อย่างไรก็ตามภายใต้คำแนะนำของเหมียวไหลหลง ข้าจึงไปไต่สวนเหล่าผู้ที่พึ่งขึ้นสวรรค์และอยู่ในสระกำเนิดเซียนอมตะรอบเดียวกับเจ้ามาด้วยตัวเอง…สุดท้ายหลังจากยืนยันดีแล้ว ข้าจึงเชื่อ!”
หลิ่วเฟิงกู่กล่าว
“เหมียวไหลหลง?”
ประกายเยียบเย็นเรืองขึ้นในแววตาต้วนหลิงเทียนวาบหนึ่ง เขาไม่คิดเลยว่าเหมียวไหลหลงนั่นยังจะกล้ากระตุกขาหลังเขาแบบนี้…หลังจากมันเจอดีไปเมื่อครั้งก่อน!
เหมียวไหลหลงมันมากระตุ้นเตือนให้หลิ่วเฟิงกู่สืบสาวหาความจริงเรื่องนี้ ย่อมมีจุดประสงค์เพียงอย่างเดียวเท่านั้น
ให้หลิ่วเฟิงกู่รู้ว่าเขา ต้วนหลิงเทียน สมควรมีวรยุทธ์อมตะทั้งเวทย์พลังอันยอดเยี่ยม!
หากสามารถกระตุ้นความโลภของหลิ่วเฟิงกู่ได้สำเร็จ คนย่อมมาลงมือต่อเขาเพราะความโลภ ในได้ทักษะทั้งหลายที่เขามีแน่นอน!
ท้ายที่สุดแล้วในสายตาของเหมียวไหลหลง พลังฝีมือของเขาอาจจะสูงกว่ามัน แต่คงไม่สูงไปกว่าเจ้าเมืองเฉวี่ยโยว
“ในใจเหมียวไหลหลงคิดอะไรอยู่ข้าย่อมรู้ดี…ไม่มีอะไรมากไปกว่ามันพยายามจะบอกข้า ถึงเหตุผลที่ทำให้เจ้ามีพลังฝีมือสูงส่งถึงขนาดนี้…ว่าทั้งหมดเป็นเพราะเจ้าเชี่ยวชาญวรยุทธ์อมตะทั้งเวทย์พลังไม่ธรรมดา!”
หลิ่วเฟิงกู่กล่าวสืบต่อ “สาเหตุที่ไฉนมันเอ่ยบอกข้าถึงเรื่องนี้…ไม่พ้นมันคิดยืมมีดฆ่าคน หมายยืมมีดเช่นข้ามาเข่นฆ่าเจ้า!”
