“และหากข้าจดจำมิผิด…แม่ทัพหยางกงผิงน้องเขยของเจ้าผู้นั้น พลังฝึกปรือของมันก็บรรลุถึงจินเซียนตะวันแสดแล้ว ทั้งกล่าวได้ว่าพลังฝีมือของมันต่อให้เป็นในบรรดาแม่ทัพทั้ง 10 ของกองทัพมังกรเงินเจ้า มันก็ร้ายกาจติด 3 อันดับแรก!”
“เช่นนั้นก็อย่าได้กล่าวถึงเซียนอมตะสววรรค์หน้าใหม่ที่พึ่งขึ้นมายังหลิงหลัวเทียนเลย…เพราะต่อให้เป็นจินเซียนหน้าใหม่ที่พึ่งขึ้นมายังหลิงหลัวเทียน ก็มิมีทางเป็นคู่มือของหยางกงผิงได้!”
ถึงแม้หลิ่วเฟิงกู่จะหวันไหวไปบ้าง แต่มันก็ยังคงไม่เชื่ออยู่ดี
“ท่านเจ้าเมือง…เท่าที่ข้ารู้มาวรยุทธ์อมตะทั้งเวทย์พลังทั้งหลายที่แม่ทัพต้วนหลิงเทียนผู้นั้นเชี่ยวชาญ มีระดับสูงล้ำยิ่งนัก กระทั่งมันยังมีทักษะพิสดารสามารถช่วงชิงศาสตราเซียนอมตะจากมือผู้อื่นได้อีก!”
“เมื่อหนึ่งเดือนครึ่งมีสือฟูฉางกับไป่ฟูฉางของข้าได้สู้กับมันที่สระกำเนิดเซียนอมตะ แต่หนึ่งพิการแขนขา อีกหนึ่งตายตก! ทั้งสองมิใช่คู่มือมันแม้แต่น้อย!!”
เหมียวไหลหลงกล่าว
“ข้า…เพราะทราบว่ามันเป็นแค่เซียนอมตะสวรรค์หน้าใหม่แต่กลับมีพลังฝีมือร้ายกาจขนาดนี้ จึงรู้ดีว่าวรยุทธ์อมตะทั้งเวทย์พลังของมันเลิศล้ำถึงเพียงใด และนั่นจะเป็นประโยชน์ต่อเมืองเฉวี่ยโยวกระทั่งมณฑลเฉวี่ยโยวของพวกเรามหาศาลขนาดไหน นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ข้าเลือกกล้ำกลืนฝืนทนเอาไว้ และไม่ติดตามไปหาความเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนที่แล้ว…”
