้องนี้กว้างขวางสว่างไสว มีค่ายกลรวมวิญญาณระดับสูงก ายานไม่ทราบที่มาก้อนหนึ่งถูกจุดอยู่บนโต๊ะ ส่งกลิ่นหอมประโลมจิตให้เยือกเย็น เหมาะสมแก่การอุทิศตนฝึกฝน
เจียงผิงอันเปิดอาคมในห้อง น าธงค่ายกลออกมาวางอาคมซ้อนอีกชั้นเพื่อความอุ่นใจ
“ถุ้ย! ชิงสุนัขเกิด”
เสี่ยวไป๋ก่นด่าแล้วกลับไปอ่านนิยายต่อในถุงเก็บสัตว์ภูต
“…”
เจียงผิงอันน ายาพิษหลิวขาวออกมาโยนเข้าปากอย่างรวดเร็ว
พิษทรงพลังท าให้เจียงผิงอันรู้สึกราวโลกทั้งใบหมุนคว้าง ปราณวิญญาณในกายปั่นป่วน ร่างกายคลับคล้ายจะละลายเหลว
แต่สถานการณ์นี้ก็ไม่อยู่นาน มันค่อย ๆ คลายตัวคืนเสถียร
แมลงหมื่นพิษเจ็ดดาราในหัวใจของเขาวิ่งวนอย่างตื่นเต้น
พิษครั้งนี้แรงยิ่งนัก มันชอบมาก ๆ
เพราะมีแมลงหมื่นพิษเจ็ดดาราในตัว เจียงผิงอันจึงไม่กลัวพิษใดแน่นอน พิษก็แรงเกินไปไม่ได้อีก หาไม่เขาก็เกินทานทน
ยาพิษหลิวขาวนี้เรียกได้ว่าพอเหมาะพอดี
นอกจากจะต้านพิษได้แล้ว ด้วยความช่วยเหลือของเสี่ยวชี เขาก็ยังสามารถสร้างพิษที่เคยกินเข้าไปในตัวได้เช่นกัน
หลังจากเสถียรพิษในตัวได้ เจียงผิงอันก็เข้าไปในถุงเก็บสัตว์ภูต
หนิงโหยวสังเกตเห็นว่ามีผู้มา จึงลุกขึ้นทันที่ “ผู้อาวุโส…”
“เจ้าเป็นใคร?”
หนิงโหยวผงะไป มิอาจจ าเจียงผิงอันผู้เปลี่ยนรูปลักษณ์ได้
“เจ้ามีตราวิญญาณอยู่กับตัว”
เจียงผิงอันกล่าวกับหนิงโหยวอย่างสุขุม
หนิงโหยวสับชายหนุ่มจากตระกูลฉางซุนผู้หนึ่งตกตายมาก่อนและบังเอิญคนผู้นั้นมีตราว
