ว้ ผู้อื่นมิอาจใช้มันได้ จึงไม่มีทางผิดคน
มิใช่ยามนี้มีข่าวลือหรือว่าเจียงผิงอันอยู่ในแดนอุดร เตรียมตัวเป็นเจ้านิกายเทวมารอยู่?
เขามายังหทัยแผ่นดินได้อย่างไร?
มาเข้าร่วมการประลองอัจฉริยะหรือ?
ไม่นานนัก หลีหม่านก็กลับมาพร้อมยาพิษหลิวขาว
ยานี้ถูกบรรจุในไหสีขาวซึ่งเต็มไปด้วยชั้นผนึก ด้วยกลัวพิษภายในจะซึมออกมา
หลังเจียงผิงอันจ่ายเงินเสร็จสิ้น หลีหม่านก็ปริปากถาม “ขอถือวิสาสะถาม ท่านมาเพื่อเข้าร่วมชุมนุมอัจฉริยะหรือ?”
“เปล่า” เจียงผิงอันตอบเสียงเบา
ใบหน้าของหลีหม่านเผยเค้าเสียดายเล็กน้อย นึกว่าจะกอบโกยเงินได้มหาศาลเพราะเจียงผิงอันแล้วเชียว
หากเจียงผิงอันมิได้เข้าร่วม เช่นนั้นอันดับหนึ่งก็เป็นร่างโกลาหลไม่ผิดแน่
“เตรียมห้องให้ข้าห้องหนึ่ง วันนี้ข้าจะพักที่นี่”
เจียงผิงอันเตรียมพร้อมแทรกแซงเรือเหาะที่ชิงมา ความเร็วการพุ่งหนีศัตรูจะได้เพิ่มขึ้น ขณะเดียวกันก็จะย่อยพิษนี้ เพื่อให้แมลงหมื่นพิษเจ็ดดาราคุ้นชินกับพิษระดับสูง
“ได้เลย”
หลีหม่านรีบจัดเตรียมห้องชั้นดีที่สุดให้เจียงผิงอัน และพาเขาไปที่นั่นด้วยตนเอง
ในที่สุด เจียงผิงอันก็เตือนขึ้น “อย่าปล่อยข่าวข้าออกไปเชียว”
“วางใจเถิด เราหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลมีจรรยาบรรณชื่อเสียงรับประกันความเป็นส่วนตัวให้ลูกค้าได้อย่างแน่นอน” หลีหม่านยืนยัน
เจียงผิงอันปิดประตู ไม่พูดอะไรอีก
พูดไปฟังดูดี แต่ยามผลประโยชน์มากพอ จรรยาบรรณชื่อเสียงอะไรนั่นก็ไม่มีหรอก
ห
